بوده است.
به هر حال بر کسی که متصدّی این منصب خطیر و مهم می‌باشد، لازم است که به اهمّیت و خطیر بودن این منصب آن چنانکه امام صادق (ع) در طی حدیث طولانی «بصری» به آن اشاره فرموده است آگاه باشد. حضرت در این حدیث می‌فرماید:
واهرب من الفتیا هربک من الأسد، ولا تجعل رقبتک عتبة للناس.
همچون فرار از شیر، از فتوا دادن بگریز. گردن خود را آستانه مردم قرار نده (یعنی سنگینی بار تکالیف مردم را به گردن مگیر). [١]
مگر اینکه آمادگی‌های لازم مهیّا شده باشد؛ و در درون خویش هیچ تکلّفی نسبت به گفتار حق و اعتراف کردن به آن نداشته باشد. و این معنا را نصب العین خویش قرار دهد که این منصب، منصبی است که خداوند متعال، خودش عهده‌دار آن شده است و همین، برای شرافت و جلالت قدر این منصب کافی است. زیرا خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: (وَ یَسْتَفْتُونَکَ فِی النِّسٰاءِ قُلِ اللّٰهُ یُفْتِیکُمْ فِیهِنَّ) [٢] و همچنین: (یَسْتَفْتُونَکَ قُلِ اللّٰهُ یُفْتِیکُمْ فِی الْکَلٰالَةِ) [٣].
این منصب، منصبی است که سیّد المرسلین و خاتم النبیّین، صلوات اللّٰه علیه و آله عهده‌دار آن بوده است و از طریق وحی مبین از طرف خداوند فتوی می‌داده است. پس از او گروهی از صحابه و در رأس آنان امیرالمؤمنین (ع)، فتوی می‌داده‌اند.

[١]. وسائل الشیعه، ج ٢٧، ص ١٧٢، باب دوازده از ابواب صفات قاضی، ح ٦١.
[٢]. النساء: ١٢٧.
[٣]. النساء: ١٧٦.