بدون سلاح. دلالت این روایت روشن‌تر از روایت خثعمی است، زیرا در این روایت تعبیراتی از قبیل «فإنّ ذلک معنی نفیهم من الأرض بإخافتهم السبیل» و «فإن کانوا أخافوا السبیل فقط» آمده است این تعابیر ظهور دارند در بیان مناط و موضوع حدّ مذکور.
بنابراین «سلاح» خصوصیتی و دخالتی در موضوع ندارد مگر از باب آنکه غالباً اخافه به وسیلۀ سلاح تحقّق می‌پذیرد.
امّا چنانکه گذشت این روایت سند ندارد.
روایت سورة بن کلیب که در بخش دوّم ذکر شده. در این روایت، عنوان «رجل من منزله یرید المسجد فیلقاه رجل ویستعقبه فیضربه ویأخذ ثوبه» آمده است. امام (ع) در این روایت- بر فرض صدور آن از امام این مسأله را مصداق آیۀ محاربه دانسته است و فرموده: «هؤلاء من أهل هذه الآیة (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِینَ … )».
این روایت نیز از نظر مسلّحانه بودن یا غیر مسلّحانه بودن محاربه، اطلاق دارد. امّا سورة بن کلیب توثیق نشده است.
روایت پیشین سکونی دربارۀ کسی که خانۀ گروهی را به آتش کشیده بود. استدلال به این روایت در صورتی درست است که از دلالت آن چنین فهمیده شود که آن مرد با آتش زدن خانۀ آن گروه، قصد ارعاب آنها را داشته است. چنانکه صاحب جواهر همین معنا را از ظاهر روایت برداشت کرد.
روایاتی که در آنها تعبیر محاربه یا قتل و اخذ مال، بدون تقیید به قید «سلاح کشیدن» آمده است. چنانکه در معتبره علیّ بن حسّان و مرسلۀ صدوق و روایت داود طائی که در بخش دوّم آورده شدند، این گونه است. این عنوان نیز مطلق است و شامل محاربه‌ای که بدون سلاح یا به وسیلۀ عصا و سنگ و امثال آنها صورت گرفته باشد، نیز می‌شود.