موضوع عقد نیز بی اشکال است؛ مانند این که بگوید: این گندم را فروختم و یا هبه کردم و یا صلح کردم چنانچه قرمز باشد.
٦. تعلیق عقد بر امور خارجی اقسامی دارد: تعلیق یا بالفظ شرط است ویا با ادات شرط مانند «ان» و «اذ». در هر یک از این دو صورت یا تعلیق مربوط به گذشته است یا حال یا آینده.
در هر یک از این شش صورت وقوع و یا عدم وقوع آن یا معلوم است یا مشکوک و یا مظنون.
٧. تعلیق به امر خارجی با لفظ «شرط» که مربوط به گذشته است با علم به تحقق اشکال ندارد. مثل این که ازدواج کند به شرطین که طرف مقابل قبلا حج انجام داده باشد؛ زیرا تعلیق بر امری است که تحقق آن معلوم است.
٨. تعلیق بر امر خارجی مربوط به گذشته با علم به تحقق آن با ادات شرط نیز اشکال ندارد. مانند همان مثال قبلی با این تفاوت که به جای لفظ «شرط»، «اذ» آورده شود.
٩. تعلیق بر امر خارجی مربوط به گذشته-/ باادات و یا کلمه «شرط» -/ در صورتی که علم به عدم تحقق داشته باشیم باطل است؛ چه در عقد و چه در ایقاع. زیرا اجماع بر بطلان داریم وقصد انشاء با علم به عدم تحقق شرط ممکن نیست.
١٠. تعلیق بر امر گذشته-/ با الفاظ شرط وبا ادات شرط-/ در صورتی که ظن به تحقق یا عدم تحقق و شک در تحقق و عدم تحقق وجود داشته باشد، داخل در تعلیق مبطل است و ادله لزوم تنجیز در عقد، این موارد را شامل نمی‌شود در نتیجه باطل است.
١١. تعلیق بر امر خارجی که مقارن با عقد است با علم به وجود-/ چه با الفاظ شرط وچه با ادات شرط-/ اشکال ندارد.
چون با علم به تحقق معلق علیه، تعلیق صوری است. اما با علم به عدم تحقق تعلیق، مبطل است، زیرا قصد انشاء محقق نمی‌گردد.
١٢. تعلیق بر امری که مقارن عقد است-/ با ادات شرط ویا الفاظ شرط-/ در صورتی که شک ویا ظن به وجود