کشیدن، در موضوع حدّ محارب شرط شده‌اند، بلکه می‌توان گفت از آنجا که روایت یادشده با سؤال از معنای آیۀ مبارکه آغاز شده است، پاسخ امام ظهور دارد در تفسیر آیه و اینکه مفاد آیه همان است که در پاسخ امام بیان شده است، همچنین تفریعی که در کلام امام آمده است «أو سعی فی الأرض فساداً فقتل … » ظهور در آن دارد که مراد از «افساد فی الارض» همان معنایی است که ما بیان کردیم نه هر افسادی. از ذیل روایت نیز چنین به دست می‌آید که محاربه و سعی در فساد به مجرّد سلاح کشیدن محقّق می‌شود حتی اگر قتل و غارتی هم صورت نگیرد و این خود تأکیدی است بر این نکته که مراد از محاربه، همانا ارعاب مردم و سلب امنیّت آنهاست با استفاده از هر گونه سلاحی.
٤. روایت دیگر در این‌باره، معتبرۀ خثعمی است: قال: سألت أبا عبداللّٰه (ع) عن قاطع الطریق وقلت: الناس یقولون إنّ الإمام فیه مخیّر أیّ شی‌ء شاء صنع. قال: لیس أیّ شی‌ء شاء صنع ولکنّه یصنع بهم علی قدر جنایتهم، من قطع الطریق فقتل وأخذ المال قطعت یده ورجله و من قطع الطریق فلم یأخذ مالًا ولم یقتل نفی من الأرض» [١].
«خثعمی می‌گوید، از امام صادق (ع) دربارۀ رهزنان پرسیدیم و گفتیم: مردم می‌گویند در مورد رهزنان، امام مخیّر است هر کاری را که بخواهد انجام دهد، امام صادق فرمود: نه هر کاری را که بخواهد، بلکه آنان را به میزان جنایتشان مجازات می‌کند، کسی که رهزنی کرد. و مرتکب قتل و اخذ مال شده باشد، یک دست و یک پای او قطع می‌شود و مصلوب می‌گردد. کسی که رهزنی کرد و مرتکب قتل شده ولی اخذ مال نکرده باشد، به قتل می‌رسد. کسی که رهزنی کرده و مال مردم را نیز گرفته ولی مرتکب قتل نشده، یک دست و یک پای او قطع می‌شود. کسی که رهزنی کرده ولی نه مال کسی را گرفته و نه مرتکب قتل شده باشد، تبعید می‌شود.»

[١]. همان، حدیث ٥.