ابن ادریس (ق ٦)، سیّد صدر الدین، ملا محسن فیض کاشانی (در مفاتیح)، ملا محمّد کاظم خراسانی (در اللمعات النیّرة)، آقا رضا همدانی (در مصباح الفقیه)، شیخ محدی خالصی، شیخ الشریعه اصفهانی (م ١٣١٨ ه. ق)، میرزا محمّد فیض قمّی (م ١٣٧٠ ه. ق)، ابو المجد محمّدرضا اصفهانی (م ١٣٦٢ ه. ق) [١] و سیّد عبدالکریم موسوی جزایری (م ١٢١٤ ه. ق).
اهمّیت این فرع فقهی، برخی فقیهان را بر آن داشته است تا رسالۀ مستقلّی در این موضوع بنگارند. از جمله:
١. البرهان المؤسس لتحقیق أنّ المتنجّس لا ینجّس، سیّد عبدالکریم بن محمّد جواد موسوی جزایری (م ١٢١٤ ه. ق)، خطی، کتابخانه آیت اللّٰه العظمی مرعشی، ش ٦١٢٦.
ترجمۀ این رساله را در ادامه خواهیم آورد.
٢. رسالة فی عدم تنجیس المتنجّس، محمّد علی بن محمّد نبی، تألیف ١٢٤٧ ه. ق.
نویسنده، رسالۀ شیخ احمد درازی را که معتقد به سرایت نجاست بوده، مورد

[١]. ر. ک. الفیض، محمّد فیض قمی، چاپ ١٣٦٩ ه. ق، ص ١٠٢ و مقدّمۀ «تنجس ملاقی المتنجّس»، سیّد حسین خوانساری، مقدّمه از سیّد احمد روضاتی، اصفهان، ١٣٣٧ ه. ش، ص ١٤٧ (ضمیمۀ کتاب «النهریة»).