مطلق بر مقیّد در مثل چنین موردی موجبی ندارد و بدون اینکه تنافی میان آن دو وجود داشته باشد هر دو صادقند. همانند آنکه اگر گفته شود: «اکرم العالم» و «اکرم الفقیه» میان این دو جمله تنافی وجود ندارد و موجبی برای تقیید جملۀ اوّل به جملۀ دوّم در کار نیست.
این ادّعا مردود است زیرا در صورتی چنین ادّعایی جا داشت که از روایات یادشده استظهار نکرده باشیم که آنها در صدد بیان موضوع و حکم همان مجازاتی هستند که در آیه بیان شده است و از این رو روایات یادشده به منزلۀ تفسیر و تحدید موضوع مجازاتی هستند که در آیۀ محاربه تشریع شده است.
با این همه، انصاف آن است که تقریب یادشده ناتمام است، زیرا احتمال دارد که وجود عنوان «شهر السلاح» در روایات مذکور به این اعتبار باشد که در آن زمان محاربه و ارعاب مردم غالباً به وسیلۀ سلاح صورت می‌گرفته است، و نیز احتمال دارد که آوردن این عنوان- چنانکه در روایت ضریس آمده است‌برای بیان این نکته باشد که نفس سلاح کشیدن و یا حمل سلاح در شب برای تحقّق محاربه کافی است، و تحقّق آن متوقّف بر وقوع جنگ و غارت در عالم خارج نیست. بر این اساس، آوردن عنوان شهر السلاح یا حمل السلاح برای تعمیم دادن محاربه است به هرگونه رفتاری که سبب ارعاب مردم و سلب امنیّت آنان و تباهی حیاتشان گردد که نقطۀ مقابل آن، اختصاص دادن محاربه است به موردی که جنگ و زد و خورد در عالم خارج، واقع شده باشد. این احتمال در بیشتر روایات یادشده قوی است و از این روست که می‌بینیم در روایت مدائنی ابتدا امام (ع) عنوان محاربۀ همراه با قتل و اخذ مال را به صورت مطلق و بدون نام بردن از سلاح، ذکر کرده و سپس در ذیل روایت هنگامی که به بیان محاربۀ بدون قتل و اخذ مال می‌پردازد، تعبیر «و إن شهر السیف