«در جلولا رهزنان به کاروانی از حجّاج و غیر حجّاج حمله کردند و رفتند … والی آنجا به تعقیب آنها پرداخت تا آنها را دستگیر کرد.
پس ماجرا را برای معتصم نوشت. معتصم فقیهان و ابن ابی داود را گردآورد و او در حالی که امام جواد (ع) هم در آنجا حاضر بود، از دیگران دربارۀ حکم رهزنان سؤال کرد. ایشان گفتند که حکم اینها را خدا در آیۀ (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِینَ … ) بیان کرده است و امیر المؤمنین می‌تواند به هر یک از این مجازات‌ها که بخواهد حکم کند.
سپس معتصم روبه امام جواد (ع) کرد و گفت: نظر شما چیست؟ امام فرمود: ایشان در آنچه بدان فتوا داده‌اند گمراهند، آنچه در این مسأله واجب است این است که امیر المؤمنین در این کسانی که رهزنی کردند بنگرد، اگر فقط راه را ناامن کردند و کسی را نکشتند و مال کسی را هم نبردند، برای اینکه راه را ناامن کردند، حکم به زندانی شدن آنها کند و معنای «یُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ» همین است، اگر راه را ناامن کرده و مرتکب قتل نفس هم شدند، حکم به قتل آنها کند. اگر راه را ناامن کرده و مرتکب قتل نفس و اخذ مال شدند، حکم کند به قطع دست و پای آنها از چپ و راست و سپس آنها را مصلوب کند. معتصم به والی نوشت که همین فرمان را دربارۀ آنها اجرا کند.»
این روایت نیز مانند روایت خثعمی در مورد قطاع الطریق است با این تفاوت که در این روایت امام- بر فرض که روایت از امام باشد در مقام پاسخ به سؤال خلیفه، گویا «ترساندن مردم» را میزان تعیین مجازات قرار داده چنانکه در این جملۀ او «فإنّ ذلک معنی نفیهم من الأرض بإخافتهم السبیل» و یا در جمله‌ای که در آغاز کلامش فرمود: «فإن کانوا أخافوا السبیل فقط» آمده است. موضوع و عنوان قرار دادن «الاخافة للسبیل» (ناامن کردن راهها) در همۀ شقوق مسأله، گویای این نکته است که محاربه، فقط با این کار محقّق می‌شود و همین عنوان، موضوع حدّ محارب است نه مجرّد قطع الطریق (راهزنی) همچنین عنوان یاد شده اعمّ است از عنوان «شهر