فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٩ - محارب كيست و محاربه چيست؟(٢) آیة الله سيّد محمود هاشمى

دارد در موردی که ساحر با سحر خود عمداً کسی را کشته باشد. وی این مطلب را در مسألۀ ١٦ چنین بیان می‌کند:
مسأله ١٦: إذا أقرّ أنّه سحر فقتل بسحره متعمداً لا یجب علیه القود، وبه قال أبو حنیفة. وقال الشافعی: علیه القود. دلیلنا: أنّ الأصل برائة الذمّة [إلی أن قال]: وقد روی أصحابنا أنّ الساحر یقتل، والوجه فی هذه الروایة أنّ هذا من الساحر إفساد فی الأرض والسعی فیها به ولأجل ذلک وجب فیه القتل.»
«هرگاه ساحر اقرار کند که سحر کرده و با سحر خود کسی را عمداً کشته است، قصاص او واجب نیست. ابو حنیفه همین را گفته است. شافعی قائل است که باید قصاص شود. دلیل ما اصل برائت ذمّه است … (تا آنجا که می‌گوید:) اصحاب ما روایت کرده‌اند که ساحر محکوم به قتل می‌شود و وجه این روایت آن است که این عمل ساحر، نوعی افساد در زمین و سعی در فساد است و بدین سبب قتل او واجب است.»
ظاهراً مراد شیخ از عبارت «إنّ هذا من الساحر» همان عملی است که موضوع بحث او در مسأله مذکور بوده است یعنی قتل عمدی کسی به وسیلۀ سحر. شیخ این عمل ساحر را از مصادیق افساد در زمین قرار داده است نه مطلق سحر را و روشن است که این کار، نوعی افساد به معنای خاص آن است یعنی تجاوز به مال و جان و ناموس، نه مطلق افساد.
مطلبی را که شیخ در مسأله قبل از این مسأله ذکر کرده است، شاهد بر آن است که مراد او از عبارت یادشده، سحری است که منجرّ به قتل کسی شده باشد نه مطلق سحر، وی در مسألۀ ١٥ می‌گوید:
کسی که عمل سحر را حلال بشمارد کافر است و بدون هیچ اختلاف نظری، قتل او واجب است. کسی که سحر را حلال نشمارد و قایل به حرمت آن باشد ولی آن را