عرق می‌کند، آن را به صورت یا بدن یا لباسم می‌کشتم، [حکم آن چیست؟]. حضرت فرمود: اشکالی ندارد.
مانند این حدیث را مرحوم صدوق با سند از حکم نقل می‌کند [١].
ممکن است این روایت تأویل شود به اینکه احتمال دارد نسبت به رسیدن بول به تمام دست یقین حاصل نشده و تمام اجزای دست؛ به صورت یا بدن و یا لباس نرسیده و عرق نیز تمام دست را فرانگرفته باشد، با وجود چنین احتمالی این روایت دلالت بر ادّعا ندارد.
این احتمال، به معنای خروج از ظاهر لفظ، بدون دلیل است، و نمی‌توان به خاطر احتمالاتی دور از ذهن، عمل به ظواهر را ترک کرد. بلکه این جملۀ راوی که می‌گوید «ثمّ تعرق یدی فأمسح بها وجهی … » صریح در این است که مسح با عرق بوده است. بنابر این عرق نکردن تمام دست زیانی به استدلال نمی‌رساند. از سوی دیگر ظاهراً سؤال از عرق متنجّس دست است، نه عرق موضعی پاک، زیرا سؤال از عرق پاک بی مورد است. با این توضیح معلوم می‌شود این خبر بر عدم سرایت نجاست از متنجّس دلالت دارد. در مورد این روایت سه احتمال دیگر نیز ممکن است:
روایت از موارد تقیه باشد؛ زیرا ظاهر آن بر پاک شدن با مسح دلالت دارد، که موافق مذهب برخی از عامّه است.
روایت به این معنا باشد که اگر آب در دسترس نباشد یا عین نجاست بر طرف

[١]. من لا یحضره الفقیه، شیخ صدوق، ج ١، ص ٦٩، قم، انتشارات جامعه مدرسین، چاپ دوم، ١٤٠٤ ه. ق.