احمد بن اسحاق می‌گوید: از امام حسن عسکری نیز مشابه این سؤال را کردم و امام (ع) فرمود: عمری و پسر او مورد اعتماد من هستند. آنچه این دو از طرف من به شما برسانند، واقعاً از طرف من رسانده‌اند و آنچه از طرف من به شما بگویند، واقعاً از من نقل کرده‌اند، پس به آنها گوش فراده و از آنها فرمان ببر که آنها مورد اعتماد و امین من هستند.» [١]
همچنانکه ملاحظه می‌کنید، تکیۀ حدیث در وجوب اطاعت (که در حدیث دیگری به وجوب تقلید تعبیر شده است و ملاحظه خواهید نمود) بر وثاقت و امانت است نه جنسیت. بنابراین در این روایت تفاوتی میان زن ثقه و امین با مرد ثقه و امین وجود ندارد.
در برخی روایات از لفظ «اطاعت» به «تقلید» تعبیر شده است: در خبر احمد بن محمّد بن ابی نصیر آمده است که: «به امام رضا (ع) عرض کردم:
جعلت فداک، إنّ بعض أصحابنا یقولون: نسمع الأمر یحکی عنک وعن آبائک فنقیس علیه ونعمل به؟ فقال: سبحان اللّٰه! لا واللّٰه ما هذا من دین جعفر (ع)، هؤلاء قوم لا حاجة بهم إلینا، قد خرجوا من طاعتنا وصاروا فی موضعنا، فأین التقلید الذی کانوا یقلّدون جعفراً وأبا جعفرعلیهما)؟! قال جعفر: لا تحلموا علی القیاس، فلیس من شی‌ء یعدله القیاس إلّا والقیاس یکسره.
«فدایت شوم بعضی از اصحاب ما می‌گویند: روایتی را می‌شنویم که از شما و پدران شما نقل می‌شود و ما طبق آن روایت قیاس و عمل می‌کنیم آیا درست است؟ امام فرمود: «سبحان اللّٰه! نه به خدا قسم این از دین جعفر (ع) نیست. اینان قومی هستند که هیچ نیازی به ما احساس نمی‌کنند.
اینها از اطاعت ما خارج شده‌اند و خود را در جایگاه ما قرارداده‌اند. پس کجاست آن تقلیدی که از جعفر و ابوجعفر می‌کردند؟!

[١]. وسائل الشیعه، ج ٢٧، ص ١٣٨، باب ١١ از ابواب صفات قاضی، حدیث ٤.