محکوم به قتل می‌شود، به آن دلیل است که روایت شده امام علی (ع) فرد نبّاشی را به قتل رساند. از این رو به منظور جمع میان روایات، یا این روایت را بر آن حمل می‌کنیم که آن نبّاش، مکرّراً این عمل را انجام می‌داده است چنانکه شیخ طوسی در تهذیب و مفید در مقنعه همین رأی را برگزیده‌اند، یا روایت یادشده را چنین حمل می‌کنیم که آن نبّاش به جرم فساد محکوم به قتل شد و در چنین موردی، تعیین مجازات به دست امام است اگر خواست دست او را قطع می‌کند و اگر خواست او را می‌کشد. [١]»
علّامه در مختلف می‌گوید:
«امّا قتل نبّاش در صورت تکرار، به جهت مفسد بودن اوست. و آنچه روایت شده که امام علی (ع) به مردم فرمان داد که نبّاش را پایمال کنند تا بمیرد، این حکم در دفعۀ اوّل نبوده است، به دلیل آنچه پیش‌تر گذشت که مجازات نبّاش، قطع دست است چنانکه حکم سارق نیز همین است. بنابراین متعیّن است که حکم به قتل نبّاش، در صورتی است که او این عمل را تکرار کرده باشد. [٢]»
بدین ترتیب درمی‌یابیم که برخی از فقها به منظور جمع میان این روایت و دیگر روایات مربوط به نبّاش، روایت یادشده را حمل کردند بر مورد تکرار جرم و نبّاش را به اعتبار تکرار جرم، مفسد فی الارض به شمار آورده‌اند و از این رو مجازات او را قتل یا تخییر بین قتل و قطع دست دانسته‌اند. اشکال این حمل آن است که هیچ شاهدی از روایات آن را تأیید نمی‌کند. علاوه بر این و مهمتر آنکه این روایت مرسله است و طریق معتبری ندارد.

[١]. النهایة و نکتها، ج ٣، ص ٣٣٧.
[٢]. مختلف، ج ٩، ص ٢٤١.