«اگر شخصی از روی عمد زن حامله‌ای را بزند و در اثر آن، جنین زنده از رحم مادر جدا شود و هنگام سقوط فوت کند قصاص خواهد شد.»
روشن است که «لو ضربها فألقته حیّاً» یعنی جنین هنگام جدا شدن از رحم مادر زنده است ولی پس از سقوط و بیرون آمدن، فوت می‌کند.
بنابراین مرگ بیرون از رحم صورت می‌پذیرد لذا در عبارت آمده: «فمات عند سقوطه».
در سخنی که از شهید ثانی نقل کردیم، تعبیر «بعد الانفصال» آمده بود که همین معنا را به صورت روشن‌تری بیان می‌کند.
مرحوم آیت اللّٰه خویی با این نظر مخالف است. ایشان نه تنها قتل جنین را موجب قصاص نمی‌داند، بلکه از دیدگاه ایشان اگر کسی مرتکب قتل طفل نیز شود مستوجب قصاص نیست. وی در مبانی تکملة المنهاج می‌نگارد:
«لو ضرب حاملًا فأسقطت حملها فمات حین سقوطه فالضارب قاتل، والمشهور أنّ علیه القود إن کان متعمّداً وقاصداً لقتله، وفیه إشکال، والأقرب عدمه وعلیه الدیة … » [١].
«اگر کسی زن حامله را مورد ضرب قرار دهد و باعث سقط جنین وی گردد و جنین هم هنگام سقوط از رحم بمیرد، در صورتی که این عمل از روی عمد و قصد صورت پذیرد بر اساس دیدگاه مشهور فقها بایستی قصاص شود ولی در این حکم اشکال وجود دارد و نظریه صحیح این است که قصاص نمی‌شود و بایستی دیه بپردازد.»
اصل این بحث را ایشان در مسألۀ ٨٠ کتاب القصاص آورده و چنین می‌گوید:
« … وهل یقتل البالغ بقتل الصبی؟ قیل: نعم، وهو المشهور، وفیه

[١]. مبانی تکملة المنهاج، ج ٢، ص ٤١٧، مسأله ٣٩٣، مطبعة علمیّة.