در آن آمده است: «من شهر السلاح فی مصر من الأمصار فعقر اقتصّ منه ونفی من تلک البلد»، نیز حمل کردند بر معنای محاربه، در حالی که گفتیم در ضبط این روایت در کتاب وسایل اشتباهی صورت گرفته است و ضبط درست روایت همان است که در کافی و تهذیب و استبصار آمده، و در آن تفصیل داده شده است میان «سلاح کشیدن در شهر» و «سلاح کشیدن در بیرون از شهر».
این تفصیل تقریباً صراحت دارد در اینکه صورت اوّل، خارج از مفهوم محاربه و مجازات محاربه است و از این رو مجازات آن را با تعبیر «اقتصّ منه» بیان کرده است و امر آن را به اولیای مجنی علیه (کسی که مورد جنایت واقع شده)، سپرده است و آنها می‌توانند او را عفو کنند یا از او دیه بگیرند. امّا مجازات دیگری که به دنبال آن آمده است یعنی حکم به تبعید او از شهر، ظاهراً نوعی تعزیر از جانب حاکم است که در مورد جرم‌های دیگری نیز اعمال می‌شود.
٢. روایت علی بن حسّان از امام باقر (ع)، قال: من حارب [اللّٰه] وأخذ المال وقتل کان علیه أن یُقتل أو یصلب، ومن حارب وقتل ولم یأخذ المال کان علیه أن یقتل ولا یصلب، ومن حارب وأخذ المال ولم یقتل کان علیه أن تقطع یده ورجله من خلاف، ومن حارب ولم یأخذ ولم یقتل کان علیه أن ینفی … » [١].
علی بن حسّان از امام باقر (ع) نقل کرد که فرمود: کسی که با [خدا] محاربه کند و مال مردم را بگیرد و مرتکب قتل شود، مجازات او آن است که یا گردن زده شود یا به دار آویخته شود و کسی که محاربه کند و مرتکب قتل شود ولی مال کسی را نگرفته باشد مجازات او آن است که گردن زده شود ولی به دارآویخته نشود و کسی که محاربه کند و مال مردم را بگیرد ولی مرتکب قتل نشود، مجازات او آن است که یک

[١]. وسایل الشیعه، ج ١٨، ص ٥٣٦، باب ١ از ابواب حدّ المحارب، ح ١١.