وإن ضرب وقتل وأخذ المال فعلی الإمام أن یقطع یده الیمنی بالسرقة ثمّ یدفعه إلی أولیاء المقتول فیتبعونه بالمال ثمّ یقتلونه. قال:
فقال له أبو عبیدة: أرأیت إن عفا عنه أولیاء المقتول؟ قال: فقال أبو جعفر (ع): إن عفوا عنه کان علی الإمام أن یقتله لأنّه حارب وقتل وسرق، قال: فقال أبو عبیدة: أرأیت إن أراد أولیاء المقتول أن یأخذوا منه الدیة ویَدَعونه ألهم ذلک؟ قال: لا، علیه القتل [١].
در وسائل، جملۀ دوّم روایت اینگونه آمده است: «ومن شهر السلاح فی مصر من الأمصار وضرب وعقر … » که ظاهراً ناشی از خطای ناسخ است، زیرا در منابع سه‌گانه این روایت- کافی تهذیب- استبصار- عبارت چنین است: «ومن شهر السلاح فی غیر الأمصار وضرب و عقر … »
محمّد بن مسلم می‌گوید: امام باقر (ع) فرمود: هر کسی در شهری از شهرها سلاح بکشد و مرتکب جنایت (ضرب و جرح) شود، پس از قصاص، از شهر تبعید می‌شود. و کسی که در بیرون از شهر سلاح بکشد و مرتکب ضرب و جرح و غارت شود ولی مرتکب قتل نشود، محارب است و کیفر او کیفر محارب است و امر او به اختیار امام است، اگر خواست او را می‌کشد و به دار می‌آویزد و اگر خواست، دست و پای او را قطع می‌کند. سپس فرمود: اگر کسی مرتکب ضرب و قتل و غارت شده باشد، امام باید دست راست او را به خاطر دزدی قطع کند، سپس او را به اولیای مقتول بسپارد تا اموال دزدیده شده را از او باز پس گیرند و سپس او را بکشند.
راوی می‌گوید، ابوعبیده از امام (ع) پرسید: اگر اولیای مقتول او را بخشیدند چه می‌فرمایید؟ امام باقر فرمود: اگر اولیای مقتول او را بخشیدند، امام باید او را بکشد زیرا او اقدام به محاربه و قتل و سرقت کرده است. باز ابوعبیده پرسید: اگر اولیای

[١]. وسایل الشیعه، ج ١٨، ص ٥٣٢. کافی، ج ٧، ص ٢٤٨. تهذیب، ج ١٠، ص ١٣٢. استبصار، ج ٤، ص ٢٥٧.