و در حدّ تواتر است. و اسلوب گفتگو در این گونه روایات هم، همان اسلوب رایج در سطح خطاب و مکالمات عرفی و معمولی بین حاکم رعیت پرور و رعایا است. و بدیهی است که خطابی که در چنین سطحی از طرف حاکم به رعایا القاء می‌شود، محدوده‌اش شامل هر فردی می‌شود که تحت حکومت و زعامت حاکم قرار دارد، اعمّ از اینکه آن فرد، زن باشد یا مرد. به ذهن کسی که خارج از فضای مدرسه و مباحثات علمی قرار دارد توهّم زن بودن یا مرد بودن نیز خطور نمی‌کند. بلکه چنین کسی با طبیعت عاری از وسوسه یقین می‌کند که مخاطب در این گونه روایات، عبارت است از رعیت از آن جهت که رعیت است یعنی هر کسی که ملتزم به اطاعت از حاکم رعیت پرور است از هر جنسیتی که می‌خواهد باشد. آیا در حدیث زیر که امام (ع) طریق استنباط حکم شرعی از آیه قرآن کریم را تعلیم می‌دهد چنین چیزی به ذهن انسان خطور می‌کند؟! در روایت عبدالاعلی در مورد کیفیّت مسح کسی که ناخن پایش بر اثر برخورد با زمین افتاده است مرهمی بر انگشتش بسته است، امام (ع) می‌فرماید:
یعرف هذا وأشباهه من کتاب اللّٰه عزّ وجلّ، قال اللّٰه تعالی: «وَ مٰا جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ»، ثمّ قال: امسح علیها.
«حکم این مسأله و امثال آن از کتاب خداوند عزّ وجلّ شناخته می‌شود آنجا که می‌فرماید: «وَ مٰا جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ» و در دین کار سخت و سنگینی برای شما قرار نداد» آنگاه امام (ع) فرمود: از روی مرهم مسح کن.» [١]
ظاهراً عرف دراینکه این گونه آموزش روشن استنباط حکم شرعی، شامل زن و مرد می‌شود، تردیدی بخود راه نمی‌داهد. بنابراین زن مؤمنه‌ای که حائز شرایط

[١] وسائل الشیعه، ج ١، ص ٤٦٤، باب ٣٩، کتاب طهارت، حدیث ٤.