بپردازد و لو از روی بغی و کفر باشد، شامل شود. اگر چنین می‌بوده می‌بایست این معنا نیز در دسته بندی مجازات‌ها می‌آمد و در مقام بر شمردن اموری که در کتاب خدا محدودند، اکتفا کردن به شقوق نامبرده وجهی نداشت: بلکه اساساً نام بردن از قتل و سلب وجهی نداشت، زیرا بر حسب ادّعای طرف مقابل بحث، عنوان مفسد فی الارض متوقّف بر تحقّق قتل و سلب نیست.
حاصل کلام آنکه همۀ این روایات ظهور دارند در اینکه مراد از محارب که موضوع حدّ شرعی‌در آیۀ کریمه‌است، همانا معنای اصطلاحی محارب است که تمامی فقها و مفسّران از لفظ محارب همان را فهمیده‌اند و تردید در این ظهور روا نیست.
سند روایت یادشده ضعیف است هم از جهت مرسل بودن و هم از جهت اینکه سهل بن زیاد در سند واقع شده است. و پیداست که وجود احمد بن محمّد بن ابی نصر- یکی از مشایخ ثلاثه که هیچ روایت مسند یا مرسلی را نقل نکردند مگر از ثقه در سلسلۀ سند قبل از داود طائی نیز اشکال سندی روایت را بر طرف نمی‌کند.
٨. از دیگر روایات، روایت صحیحۀ ضریس از امام صادق (ع) است: قال: من حمل السلاح باللیل فهو محارب الّاأن یکون رجلًا لیس من أهل الریبة [١].
«هر کسی در شب سلاح حمل کند محارب است مگر اینکه از اهل ریبه (فساد) نباشد.»
این روایت اگرچه در مقام حصر محاربه در کسی که به هنگام شب سلاح حمل می‌کندف نیستف ولی دلالت دارد بر اینکه آنچه موضوع حد معروف محارب است،

[١]. همان، باب ٢، حدیث ١.