است. امّا در صورتی که افراد خانه سالم ماندند، قتل جانی واجب نیست، ولی اگر جانی به قصد ایجاد فساد این کار را عادت خود قرار داده باشد، بعید نمی‌دانم که امام برای دفع فساد او حکم به قتلش دهد. [١]»
علّامه حلّی در مختلف می‌گوید:
«وجه درست همان است که شیخ گفته است. دلیل ما یکی آن است که چنان کسی از مفسدین فی الارض است و دلیل دیگر ما، روایت سکونی از امام صادق است … [٢]»
انصاف آن است که حمل روایت سکونی بر قصاص، خلاف ظاهر است زیرا در این روایت، سوختن انسانها فرض نشده است، بنابر این مقتضای اطلاق روایت، دست کم آن است که مجازات قتل برای جانی ثابت باشد حتی در صورتی که درون خانه هیچ نفس محترمی وجود نداشته باشد. همچنین سخن شیخ در نهایه و سخن محقّق که روایت را حمل بر فرض اعتیاد و تکرار کرده بود نیز، خلاف ظاهر است.
پس آنچه در معنای روایت مذکور موجّه به نظر می‌رسد بر فرض اعتبار سند آن- پیش‌تر در سند روایت به جهت بودن نوفلی در آن، مناقشه کردیم این است که یا همانگونه که اشاره کردیم، حمل شود بر اینکه عمل جانی نه به انگیزۀ دشمنی شخصی بلکه به قصد محاربه و ترساندن مردم با آتش، صورت گرفته است و این عمل از نظر حکم همانند محاربۀ با سلاح است، تعبیر «فی دار قوم» در روایت که حاکی از جمع و انبوهی است، نیز شاهد بر این معنا است. یا باید گفت این روایت،

[١]. النهایه و نکتها، ج ٣، ص ٤١٨.
[٢]. مختلف الشیعه، ج ٩، ص ٣٦٤، چاپ دفتر تبلیغات اسلامی.