١١. روایت سکونی از امام صادق (ع): عن جعفر، عن أبیه (ع)، عن علیّ (ع) فی رجل أقبل بنار فأشعلها فی دار قوم فاحرقت واحترق متاعهم، إنّه یغرم قیمة الدار وما فیها ثمّ یقتل» [١].
«سکونی از امام صادق از پدرش نقل کرد که امام علی (ع) در مورد مردی که آتش درخانه گروهی افکند که خانه و اثاث آنها سوخت، فرمود: او باید خسارت قیمت خانه را بپردازد سپس به قتل برسد.»
چون نوفلی در سند این روایت قرار دارد. از این رو سند آن ضعیف است. در بخش آینده دوباره به این روایت خواهیم پرداخت.
بدین گونه روشن می‌شود که مفاد مجموع روایاتی که در این باره وارد شده آن است، که موضوع این حدّ، عنوان حقیقی محاربه است که عبارت است از به کارگیری سلاح یا هرچه حکم سلاح را داشته باشد برای ترساندن مردم و گرفتن مال و جان آنها و معنای سعی در ایجاد فساد در زمین نیز همین است. مفاد این روایات آن نیست که محاربۀ با خدا و پیامبر، عنوانی مجازی و تنزیلی بوده و موضوع حدّ مذکور مطلق افساد در زندگی مردم است اگرچه به صورت نشر اندیشه‌های باطل یا توزیع مواد مخدّر یا گسترش فحشا و منکرات باشد. البتّه این امور، خود از بزرگترین جرائم و جنایات هستند و چه بسا تحت عنوان دیگری غیر از عنوان محارب مستوجب مجازات قتل نیز باشند، امّا در هر صورت ارتباطی با حدّ محارب ندارند.
دسته‌ای دیگر از روایات خاصّه وجود دارد که در مورد دزد و کسی که به قصد دزدی و اموری از این دست وارد خانه‌ها می‌شود، وارد شده‌اند.
این روایات از این گونه اشخاص به عنوان محارب یا محارب با خدا و پیامبر، تعبیر آورده‌اند و برای

[١]. همان، باب ٢، حدیث ١.