٤. مرسلة البزنطی عن بعض أصحابنا، عن أبی عبداللّٰه (ع) إنّه قال: إذا قدرت علی اللصّ فابدره وأنا شریکک فی دمه [١].
«بزنطی در حدیث مرسلی از امام صادق روایت کرد که فرمود: هرگاه بر دزد دست یافتی، در کشتن او پیشدستی کن، من در خون او با تو شریک هستم.»
٥. روایة الحسن بن أبی غندر، عن أبی أیّوب، قال: سمعت أبا عبداللّٰه (ع) یقول: من دخل علی مؤمن داره محارباً له فدمه مباح فی تلک الحال للمؤمن وهو فی عنقی [٢].
«حسین ابی غندر از ابی ایّوب روایت کرد که گفت: از امام صادق (ع) شنیدم که می‌فرمود: هر کس که به حالت محاربه وارد خانۀ مؤمنی شود، در آن حالت خون او بر آن مؤمن مباح و برگردن من است.»
٦. روایة فزارة، عن أنس أو هیثم بن برا (فزارة عن أبی هیثم بن الفرّا) عن أبی جعفر (ع) قال: قلت له: اللصّ یدخل علیّ فی بیتی یرید نفسی ومالی فقال: اقتله فاشهد اللّٰه ومن سمع أنّ دمه فی عنقی [٣].
«فزاره از انس یا هیثم بن برا (فرازه از ابی هیثم بن فرا) روایت کرد که گفت به امام باقر (ع) عرض کردم: دزدی به قصد جان و مال من وارد خانه‌ام می‌شود. امام فرمود: او را بکش، خدا را و هر کسی که سخنم را می‌شنود گواه می‌گیرم که خون او برگردن من باشد.»
٧. روایة محمّد بن الفضیل، عن الرضا (ع) قال: سألته عن لص دخل علی امرأة

[١]. همان، باب ١ از ابواب دفاع، ص ٥٨٧.
[٢]. باب ٧ از ابواب حدّ محارب، حدیث ٣.
[٣]. همان، باب ٣ از ابواب دفاع.