دو، امکان ندارد مگر در برتو مشکات نبوّت و مصباح ولایت. یعنی با گرفتن احکام از پیامبر اکرم که معصوم است و مورد تصدیق خداوند قرار گرفته (مٰا یَنْطِقُ عَنِ الْهَویٰ إِنْ هُوَ إِلّٰا وَحْیٌ یُوحیٰ) و بعد از او، از اهل بیتش یعنی کسانیکه خداوند هر پلیدی را از آنها دور کرد. کاملًا آنها را پاک گردانیده است. درود خداوند بر آنان باد.
رسول خدا (ص) بعد از مراجعت از حجّةالوداع در محلّی بنام غدیر خم ایستادند و بر فراز جهاز شتران با صدای بلند به طوری که همه صدای او را بشنوند خطبه‌ای ایراد کردند که از جمله سخنان او در آن روز این بود که:
فانظروا کیف تخلفونی فی الثقلین … الثقل الأکبر کتاب اللّٰه طرف بید اللّٰه- عزّ وجلّ‌وطرف بأیدیکم فتمسّکوا به لا تضلّوا والآخر الأصغر عترتی، وإنّ اللطیف الخبیر نبّأنی أنّهما لن یفترقا حتّی یردا علیَّ الحوض فسألت ذلک لهما ربّی فلا تقدّموها فتهلکوا ولا تقصروا عنهما فتهلکوا.
«بنگرید که چگونه با ثقلین یعنی دو چیز گرانبهائی که برای شما از خود بجای گذاشته‌ام رفتار می‌کنید … یکی ثقل اکبر یعنی کتاب خدا که ریسمانی است کشیده شده از آسمان به زمین که یک طرف آن به دست خدا و طرف دیگر آن به دست شماست به آن چنگ بزنید تا گمراه نشوید. و دیگری ثقل اصغر یعنی عترت من. و خداوند لطیف و آگاه به من خبر داده است که این دو هرگز از یکدیگر جدا نمی‌شوند تا آنکه در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند. من از خدا خواستم که آنها از هم جدا نشوند. بنابراین از آن دو پیشی نگیرید که به هلاکت می‌رسید و از آنها عقب نیفتید که هلاک می‌شوید.» [١]
امیر المؤمنین (ع) عترت را اینگونه توصیف می‌کند:
نحن الشعار والأصحاب، والخزنة والأبواب، ولا تؤتی البیوت إلّا من أبوابها، فمن أتاها من غیر أبوابها سمّی سارقاً … فیهم کرائم القرآن وهم کنوز الرحمان.

[١]. الغدیر، ج ١، ص ٣٥، ط. مرکز الغدیر.