ما محرم اسرار حق و یاران راستین و گنجینه‌ها و درهای علوم پیامبریم، و هیچکس به خانه‌ها جز از در وارد نمی‌شود و کسی که از غیر در وارد شود سارق خوانده می‌شود … درباره آنها (اهل بیت و عترت) آیات قرآن نازل شده است. اینان گنجهای علوم خداوند رحمانند.» [١]
کتاب و عترت طاهره دو پایه‌ای هستند که بنای فقه شیعۀ امامیّه بر پایه آن دو، استوار است. بنابراین ورود به این بنا جایز نیست مگر به اذن عترت و کسی که بدون اذن به این خانه در آمد، سارق محسوب می‌شود. بنابراین تصدّی منصب افتاء جایز نیست مگر بعد از اجازۀ عمومی یا خصوصی آنان پس از احراز اینکه آنها اجازه چنین کاری را داده‌اند، استنباط احکام فقهی از میان احادیثی که به دست ما رسیده است و فتوی دادن به آن، حلال می‌شود. این احادیث بدست ما نرسیده است مگر بعد از آنکه چشمها در تصحیح آنها برنج بیداری و شب زنده داری را به خود خریده و بدنها در تحصیل آنها گذاخته شده و برای فراگیری آنها دشتها و بیابانها طی شده و خطرها به جان خریده شده و فرزندان و زنان و وطنها ترک گردیده است. راویان، این احادیث را در مجالس ائمّه: ثبت و ضبط می‌کردند تا از آفت اشتباه و فراموشی مصون مانند آنگاه آنها را به ائمّه: عرضه می‌داشتند و این دستنویسهائی که به ائمّه: عرضه شده است همان چیزی است که به اصول اربعمأة معروف است.
به هر حال آنان چه به صورت اجازۀ عامّ و چه به صورت اجازۀ خاص به کسانی از خواص شیعه اجازۀ تصدّی مقام و منصب فتوا و استنباط احکام از احادیثشان را داده‌اند.

[١]. نهج البلاغه، خ ١٥٤، صبحی الصالح.