مضمون این روایت بلکه جملات آن، عین همان روایت صحیحه محمّد بن مسلم است که گذشت با این تفاوت که این روایت: سخن امام صادق (ع) را در قالب پاسخ به پرسشی دربارۀ آیه، آورده است. امام در آغاز روایت فرمود: کسی که بدون محاربه، مرتکب قتل شود، مجازات او فقط قتل است- این قتل حتماً به عنوان قصاص است. امّا کسی که محاربه کند و در حال محاربه مرتکب قتل یا اخذ مال شود، مجازات او همان است که با ترتیب یادشد، در آیه آمده است. این روایت مرسل است. هر چند برخی از فقها مرسله‌های صدوق را اگر مستقیماً به امام (ع) نسبت داده شده باشند، حجّت می‌دانند.
٦. روایت دیگر، در تفسیر عیّاشی از احمد بن فضل خاقانی که از آل زرین است نقل شده است: قال: قطع الطریق بجلولا علی السابلة من الحجّاج وغیرهم وأفلت القطاع- إلی أن قال: طلبهم العامل حتی ظفر بهم ثمّ کتب بذلک إلی المعتصم فجمع الفقهاء وابن أبی داود ثمّ سأل الآخرین عن الحکم فیهم وأبوجعفر محمّد بن علیّ الرضا (ع) حاضر، فقالوا: قد سبق حکم اللّٰه فیهم فی قوله: (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِینَ یُحٰارِبُونَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ وَ یَسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَسٰاداً أَنْ یُقَتَّلُوا أَوْ یُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَیْدِیهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلٰافٍ أَوْ یُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ) ولِأمیر المؤمنین أن یحکم بأیّ ذلک شاء منهم. قال: فالتفت إلی أبی جعفر (ع) وقال: أخبرنی بما عندک. قال: إنّهم قد أضلّوا فیما أفتوا به.
والذی یجب فی ذلک أن ینظر أمیر المؤمنین فی هؤلاء الذین قطعوا الطریق فإن کانوا أخافوا السبیل فقط ولم یقتلوا أحد ولم یأخذوا مالًا أمر بإیداعهم الحبس فإنّ ذلک معنی نفیهم من الأرض بإخافتهم السبیل. وإن کانوا أخافوا السبیل وقتلوا النفس أمر بقتلهم وإن کانوا أخافوا السبیل وقتلوا النفس وأخذوا المال أمر بقطع أیدیهم وأرجلهم من خلاف وصلبهم بعد ذلک. فکتب إلی العامل بأن یمثّل ذلک فیهم [١].

[١]. همان، حدیث ٩.