مقدّمه و پلی باشد برای رسیدن به هدف دیگری که مقصود اصلی و نهایی است، باز هم بر چنین شخصی عنوان محارب و بر عمل او عنوان محاربه و سعی در فساد، صدق می‌کند و بنابراین مشمول آیۀ محاربه و بلکه روایات، واقع می‌شود. زیرا این عمل مصداق سلاح کشیدن به قصد زدن و کشتن و یا ارعاب است هر چند خود ارعاب، مقصود بالذات نباشند بلکه برای رسیدن به مقصد دیگری صورت گرفته باشد، ولی چون آن مقصد نهایی متوقّف است بر ارعاب و تجاوز به امنیّت و آرامش دیگران، بدون هیچ اشکالی این عمل، محاربه و افساد در زمین خواهد بود.
برخی گفته‌اند: این حکم مبتنی بر آن است که معنای محاربه، ترساندن مردم و سلب امنیّت آنان باشد، امّا اگر معنای محاربه عبارت باشد از غارت کردن و گرفتن اموال مردم آشکارا و با اعمال زور، در این صورت ناچار وجود قصد سلب و اخذ مال در صدق محاربه شرط خواهد بود، اگرچه این کار (سلب و اخذ اموال) به هر سبب تحقّق خارجی نیافته باشد. بنابراین در صورتی که قصد اخذ اموال وجود نداشته باشد، حکم محاربه جاری نمی‌شود هر چند ارعاب و سلب امنیّت تحقّق پیدا کرده باشد.
این احتمال را از طریق تمسّک به آیۀ محاربه نمی‌توان دفع کرد- البتّه بر این مبنا که عنوان «محاربة اللّٰه ورسوله» در آیه، اصطلاح خاصی باشد که معنای حقیقی اولیۀ لفظ محاربه از آن اراده نشده باشد. علاوه بر این، برخی عقیده دارند که از روایات بیانیه که در تفسیر آیۀ محاربه وارد شده‌اند نیز می‌توان همین احتمال را استفاده کرد. در این روایات تعابیری از قبیل «قطع الطریق» یا «من شهر السلاح وضرب واخذ المال» و امثال آن، آمده است که ظهور دارند در کسی که با قهر و غلبه و اعمال زور، قصد سلب و اخذ مال داشته باشد.