قرار داده شده است و تکرار این عنوان (من حارب) در تمام شقوق یادشده بدان معناست که موضوع حدّ مذکور، همانا عنوان محاربه است به هر سببی که صورت گرفته باشد. روایت خثعمی [١] نیز مانند همین روایت است.
در صحیحۀ ضریس از قول امام باقر (ع) آمده است: «قال: من حمل سلاح باللیل فهو محارب إلّا أن یکون رجلًا لیس من أهل الریبة. [٢]»
این تعبیر نیز مطلق است و شامل موردی که حمل سلاح به قصد اخذ مال نباشد هم می‌شود. بلکه می‌توان گفت آوردن تعبیر «اهل الریبة» به جای مثلًا «أهل السراق» شاهد بر آن است که مراد امام (ع) مطلق تبهکاران است و نه خصوص دزدان. ظاهر این حدیث، آن است هر کس به هر طریق موجب ترساندن مردم شود و لو از طریق حمل سلاح در شب- به شرط آنکه از اهل فساد باشد ملحق به محارب است. این ظهور روایت، خود دلالت بر آن دارد که ملاک محارب بودن، ارعاب مردم است نه صرف دزدی.
روایت جابر از امام باقر (ع): «قال: من أشار بحدید فی مصر قطعت یده، ومن ضرب بها قتل. [٣]» روایت علیّ بن جعفر [٤] و روایت سکونی [٥] - به فرض آنکه این روایت دربارۀ محارب باشدنیز همانند روایت جابر هستند، امّا هر سه روایت از نظر سند تمام نیستند.
از همۀ این روایات روشن‌تر روایت احمد بن فضل خاقانی است که عیّاشی آن را در تفسیر خود نقل کرده است. در این روایت «اخافة السبیل» (ناامن کردن راهها)، ملاک محاربه قرار داده شده است.

[١]. همان، ج ١٨، ص ٥٣٤.
[٢]. همان، ص ٥٣٧.
[٣]. همان، ص ٥٣٨.
[٤]. همان، ص ٥٣٨.
[٥]. همان، ص ٥٣٨.