این روایت ممکن است مورد خدشه قرار گیرد ولی چون مضمون آن متواتر نقل شده معتبر است.
امیرالمؤمنین (ع) دیۀ جنین را اینگونه مقرّر فرموده بود:
«جعل دیة الجنین مائة دینار، وجعل منیّ الرجل إلی أن یکون جنیناً خمسة أجزاء، فإذا کان جنیناً قبل أن تلجه الروح مائة دینار … » [١]
دیه جنین صد دینار قرار داده شده است. و منی مرد تا هنگامی که تبدیل به جنین شود پنج جزء است. هنگامی که جنین شود، قبل از دمیدن روح صدر دینار است …
همانگونه که ملاحظه می‌شود، امام علی (ع) در مقام بیان دیه جنین است و آن حضرت تفاوتی میان عمد و غیر عمد نگذاشته و به طور کلّی وارد ساختن جنایت به جنین را قبل از دمیدن روح، محکوم به دیه کرده‌اند.
روشن است که قسمت نخست ماده ٩١ قانون تعزیرات مشمول صورت فوق است. ٢. سقط جنین بعد از دمیدن روح و مرگ در رحم

همان‌گونه که ذکر شد مادۀ مذکور سه قسمت را در بردارد و فرض قسمت دوم اعمّ از این است که مرگ در رحم اتّفاق بیفتد یا بیرون از رحم.
مرگ بیرون از رحم نیز اعمّ از این است که حیات جنین استقرار پیدا کند، سپس بمیرد و یا اینکه قبل از استقرار حیات بمیرد. ابهام و اشکال ماده در همین قسمت است؛ چرا که برابر مادۀ یادشده، حکم مرتکب چنین جرمی، به طور کلّی قصاص تعیین شده است. حال آنکه وجود مقتضی برای ثبوت قصاص مشکوک است، زیرا اساساً یا مقتضی وجود

[١]. وسائل الشیعه، ج ١٩، ابواب دیات الأعضاء، باب ١٩، حدیث ١.