ندارد و اگر هم موجود باشد ادّعای مانعیت در مورد آن شده است.
نخست آیات قرآن کریم را در مورد حکم قصاص طرح و چگونگی استدلال به آنها را بیان می‌کنم سپس وجه مناقشه در استدلال به آیات را ذکر خواهیم کرد:
(وَ کَتَبْنٰا عَلَیْهِمْ فِیهٰا أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَ الْعَیْنَ بِالْعَیْنِ وَ الْأَنْفَ بِالْأَنْفِ وَ الْأُذُنَ بِالْأُذُنِ وَ السِّنَّ بِالسِّنِّ وَ الْجُرُوحَ قِصٰاصٌ فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهِ فَهُوَ کَفّٰارَةٌ لَهُ وَ مَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ فَأُولٰئِکَ هُمُ الظّٰالِمُونَ). [١]
و ما بر آنها در آن (تورات) مقرّر داشتیم که جان در برابر جان و چشم در برابر چشم و بینی در برابر بینی و گوش در برابر گوش و دندان در برابر دندان می‌باشد، و هر زخمی قصاص دارد و اگر کسی آن را ببخشد، کفاره او محسوب می‌شود، و هر کس به احکامی که خداوند نازل کرده است حکم نکند ستمگر است.
چگونگی استدلال: به جنینی که روح در آن دمیده شده باشد در عرف و شرع، نفس اطلاق می‌شود و مویِّد این ادّعا روایتی است که در بخشی از آن آمده است:
فإذا نشأ فیه خلق آخر وهو الروح فهو حینئذٍ نفس بألف دینار کاملة [٢].
«هنگامی که خلقت دیگر در جنین آغاز شود؛ یعنی دمیده شدن روح، در این هنگام جنین یک نقش است و دیه‌اش هزار دینار خواهد بود.»
بنابراین سقط عمدی چنین جنینی مشمول آیه شریفه خواهد شد و موجب قصاص خواهد بود.
آیه دیگر:

[١]. مائده، آیه ٤٥.
[٢]. وسائل الشیعه، ج ١٩، ابواب دیات الاعضاء، باب ١٩، حدیث ١.