است، نمی‌توان آن را از روایاتی شمرد که صدوق به اسناد خود به «قضاء امیر المؤمنین (ع)» نقل کرده است. اسناد صدوق به «قضاء امیر المؤمنین (ع)» در مشیخۀ صدوق آورده شده است.
این روایت را شیخ طوسی نیز با سند خود به علیّ بن ابراهیم، نقل کرده است و روایت دیگری را از ابی یحیی واسطی از قول بعضی از اصحاب از امام صادق (ع)، بر آن افزوده است: قال اتی أمیر المؤمنین (ع) بنبّاش فاخّر عذابه إلی یوم الجمعه فلمّا کان یوم الجمعه ألقاه تحت أقدام الناس فما زالوا یتواطؤنه بأرجلهم حتی مات [١].
«نبّاشی را نزد امیر المؤمنین (ع) آوردند، مجازات او را تا روز جمعه به تأخیر انداخت. چون روز جمعه فرا رسید، او را زیر گامهای مردم انداخت، مردم پیوسته او را پایمال می‌کردند تا مرد.»
این ماجرا که از سه طریق یاد شده نقل شد و گمان می‌رود که هر سه طریق مربوط به یک ماجرا باشد، به هیچ روی اثبات شدنی نیست. زیرا روایت در هر سه طریق، مرسل است. طریق اوّل اگرچه مرسلۀ ابن ابی عمیر از قول چند تن (غیر واحد) است- و در جای خود احادیث مرسلی را که ابن ابی عمیر از گروهیی از اصحاب یا از چند تن از اصحاب (عن جماعة یا عن غیر واحد) نقل کرده است، با بیانی که در آنجا گفته شد، پذیرفتیم، امّا در این‌جا معلوم نیست که آن کسی که ابن ابی عمیر، حدیث را از او نقل کرده، او حدیث را از قول امام معصوم نقل می‌کند یا خود او ابتدائاً ما به نقل داستان نبّاشی می‌پردازد که او را نزد امیر المؤمنین (ع) آورده بودند؟ علاوه بر این، روایت یادشده، مخالف روایات دیگری است که در این‌باره وارد شده‌اند و بعضی از آنها دلالت بر

[١]. وسایل الشیعه، ج ١٨، باب ١٩ از حدّ السرقه، حدیث ٧.