جنین شود. ولی روایات دیگری در خصوص جنینی که روح در آن دمیده شده وجود دارد که در صورت سقط، حکم به دیه کرده است و مفاد این روایات اعمّ از عمد یا غیر عمد است. از آنجا که روایت قبلی با اطلاق لفظی جنین را در برمی‌گیرد ولی این روایات، نصّ در جنین است، از باب تقدیم نصّ بر ظاهر، اطلاق روایاتی که حکم به دیه کرده‌اند مقدّم بر روایت یادشده است، زیرا این دسته از روایات در خصوص جنین وارد شده‌اند و حکم، در آنها اعمّ از عمد و غیر عمد است. برای نمونه دو روایت ذیل را ذکر می‌کنیم:
عن ابی عبداللّٰه (ع): فی النطفة عشرون دیناراً، وفی العلقة أربعون دیناراً، وفی المضغة ستون دیناراً، وفی العظم ثمانون دیناراً، فإذا کسی اللحم فمائة دینار، ثمّ هی دیته حتی یستهلّ فإذا استهل فالدیة کاملة [١].
امام صادق (ع) فرمود:
در نطفه ٢٠ دینار، ودر علقه ٤٠ دینار، و در مضغه ٦٠ دینار، و در استخوان ٨٠ دینار است و هنگامی که استخوان از گوشت پوشیده شود دیه آن ١٠٠ دینار است تا اینکه جنین متولّد شود. در این صورت دیه وی کامل خواهد بود.»
سألت علیّ بن الحسین (ع) عن رجل ضرب امرأة حاملًا برجله فطرحت ما فی بطنها … فقال: وإن طرحته وهو نسمة مخلّقة له عظم ولحم مزیل [مرتّب] الجوارح قد نفخت فیه روح العقل فإنّ علیه دیة کاملة [٢].
از امام سجّاد (ع) در مورد مردی که به زن حامله لگد زده و باعث سقط جنین وی شده، سؤال کردم. حضرت فرمود: اگر آنچه که سقط شده

[١]. وسائل، ج ١٩، ابواب دیات الاعضاء، باب ١٩، حدیث ٣.
[٢]. وسائل الشیعه، ج ١٩، ابواب دیات الاعضاء، باب ١٩، حدیث ٨.