دارای استخوان، گوشت و جوارح است و روح در آن دمیده شده، وی محکوم به دیۀ کامل می‌شود.»
همان‌گونه که روش است امام صادق (ع) و امام سجّاد (ع) حکم جنایت بر جنین را در صورت دمیده شدن روح، دیۀ کامل بیان فرمودند و تفاوتی بین عمد و غیر عمد نگذاشته‌اند. با وجود اینکه محتوای سخن به گونه‌ای است که اگر واقعاً چنین فرقی وجود داشت بایستی بیان می‌فرمودند و نباید حکم را به صورت مطلق بیان می‌کردند به ویژه در روایت امام سجّاد (ع).
بنابراین، معلوم می‌شود حکم جنایت عمدی بر جنین و مرگ در رحم، قصاص نیست.
از سوی دیگر ممکن است گفته شود: ادلّۀ عام قصاص، انصراف به نفسی دارد که وجود مستقلّ داشته و از نفسی که وجود وابسته دارد منصرف است و چون جنین موجودی وابسته به مادر و جزئی از وجود وی محسوب می‌شود مشمول ادلۀ قصاص نیست، دست کم شبهه به وجود می‌آید و بنای شارع و عقلا در باب دماء احتیاط است از این رو حکم به قصاص در فرض مذکور مردود است.
مؤیّد این سخن بیان شهید ثانی است که ملاک حکم به قصاص را انفصال جنین از مادر و به عبارت دیگر استقلال وجود جنین از مادر می‌داند:
«ضابط الحکم بالقصاص أو الدیة فی الجمیع تیقّن حیاته بعد الانفصال، سواء کانت مستقرّة أم لا، وموته من الجنایة لصدق ازهاق الروح المحترمة … » [١].
ضابطه حکم به قصاص یا دیه در تمام صور، علم به حیات جنین بعد از

[١]. مسالک الافهام، شهید ثانی، ج ٢٢، ص ٤٠١.