ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٧٥ - مخلوقات مانند عيال خداوندى هستند

إليه ، و الطَّالبين ما لديه ( خلائق مانند عيال اويند ، روزى آنان را تضمين ، و توشه‌هاى آنان را مقدّر فرموده است و راه مشتاقان ديدارش را و جويندگان الطافش را هموار نموده است . ) مخلوقات مانند عيال خداوندى هستند تعبير عيال خدا در بارهء مخلوقات در احاديث ديگر نيز وارد شده است ، مانند الخلق كلَّهم عيال اللَّه و أحبّهم إليه أنفعهم لهم ( همهء مخلوقات مانند عيال خداوندى هستند و محبوبترين مخلوقات در نزد خدا سودمندترين آنان به آن خلائق مى باشد ) در بكار بردن كلمهء عيال در رابطهء انسانها با خدا ، دو نكتهء بسيار مهمّ است : نكتهء يكم - بيان محبّت خداوندى بر مخلوقاتش است . و چنانكه در روايات فراوان آمده است ، خداوند متعال انسانها را بسيار دوست مى دارد . از آن جمله در دعاهاى معتبر با صفات زير خدا را مى خوانيم : رحمن ، رحيم ، كريم ، غفور ، ودود ، دائم الفضل ، محسن ، ستّار العيوب ، مجيب ، مغيث ( پناه دهنده ) ، عطوف ، توّاب ، عفوّ ، ( عفو كننده ) ، مونس ، جواد ، شفيق ، رفيق ، كاشف الضّرّ ( بر طرف كنندهء ضرر ) مفرّج ، ( نجات دهنده ) معين ، صريخ ( دادرس ) ، لطيف ، شكور . . . بايد توجّه داشت كه مقصود از محبّت و وداد و مهر خداوندى بر انسانها ، علاقه و رغبت عاطفى طبيعى كه ميان انسانها با يكديگر وجود دارد ، نمى باشد ، بلكه مفاهيمى خيلى بالاتر از آن است كه ما انسانها بيكديگر ابراز مى كنيم .
براى درك اجمالى اين معنى ، مى توانيم درجات بسيار متفاوت محبّت