ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٥ - ٣ - هوىپرستى و امام خويشتن بودن ، براى خود معبودها مى سازد

با مى گسارى و عشرتهاى حيوانى گذرانده و ساعات خواب را از دست داده است لذّت جوانى بسيار شيرين و خوشايند است ، كالبد مادّى بدن و قوانين حاكم بر آن ، بايد بنحوى ساخته و تنظيم شود كه يا اصلا ميانسالى و پيرى وجود نداشته باشد و يا حدّاقلّ دوران جوانى دوازده هزار و سيصد و پنجاه و نه سال و يازده ماه و بيست و نه روز باشد و روز آخر هم روز ميانسالى و پيرى باشد كه فرشتگان ملأ اعلا در غروب همان روز با وسائل موسيقى بسيار عالى و دسته گلهاى بسيار معطَّر و زيبا از بهشت برين بيايند و دست بر سينه در برابر وى بايستند و اوّلا صلوات و سلام خدا را به وى برسانند و سپس خواهش كنند كه بفرمائيد برويم به بهشت برين كه از اين ساعت همهء حور و قصور و نعمتهاى بينهايت بهشتى انتظار مقدم مبارك حضرت مستطاب عالى را مى كشند و منّت بر گردن همهء بهشتيان از پيامبران و اولياء و ديگر وارستگان اولاد آدم ( ع ) بگذاريد و با قدوم مبارك خود به بهشت آنان را قرين سعادت بفرمائيد اصلا همهء آنان براى ملاقات و ديدار جمال زيباى شما به بهشت آمده‌اند هوى پرست مى خواهد كه آتشهاى دنيا در برابر او با كمال تعظيم بايستند و پس از درود و سلام با كمال ادب و احترام باو بگويند : ما آتشها غلط مى كنيم كه اگر به انبار بنزين شما اصابت كرديم آنرا شعله ور بسازيم ما شعله‌ها با پيروى از هواى حضرت عالى در ميان انبار بنزين مبدّل به خربزهء شيرين مى شويم و اگر بخواهيم بنزين را مبدّل به شربت گوارا مى نمائيم . . . بهر حال ميل ميل حضرتعالى است و هويّت و قانون و مختّصات ما هم تابع هوى و خواسته‌هاى حضرت مستطاب اجلّ افخم اشرف عالى است از ديدگاه هوى پرست نظم ستارگان و موجوديّت و فاصلهء آنها با ما كاملا بر خطا و ناشايست است ، زيرا اوّلا نمى بايد فاصلهء زمين با ستارگان اين قدر زياد باشد و ثانيا بجاى ميلياردها ستاره ، مى بايست سيب و گلابى و انگور و خيارهاى