ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٨ - تعريفى مختصر براى شكر

٢ - ( وَكانَ الله شاكِراً عَلِيماً ) [١] ( و خداوند شكر گزار و دانا است ) ٣ - ( وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِه إِنَّه غَفُورٌ شَكُورٌ ) [٢] ( و خداوند از فضل خود براى آنان مى افزايد قطعا او بخشاينده و شكر گزار است ) معناى اين كه خداوند متعال شكر گزار بندهء خويشتن است ، همانست كه بعضى از مفسّران مانند ابو على فضل بن حسن طبرسى مى گويند . آنان شاكر بودن خدا را چنين تفسير كرده‌اند كه خداوند متعال از شدّت محبّت كه به بندگان خود دارد ، پاداشى را كه در برابر اعمال صالحهء بندگانش عنايت مى فرمايد ، مانند اينست كه براى آنان شكر گزارى مى فرمايد [٣] ، چنانكه در بارهء قرض گرفتن خدا از بندگانش ملاحظه كرديم كه خداوندى كه بالاتر از آن است كه نيازى به مخلوقاتش داشته باشد ، احسان و نيكوكارى بندگان را در بارهء يكديگر ، را مانند احسان و نيكوكارى بمقام ربوبى قرار داده و قرض دادن بيكديگر را قرض گرفتن خود از بندگان معرّفى فرموده : « كيست كه بخداوند قرض حسن بدهد و خداوند چند برابر آن را به آن قرض دهنده بر مى گرداند » و اداى آنرا بعهده گرفته است ، بنا بر اين ، اعمال صالحه اى كه بندگانش انجام مى دهند مانند اينست كه آن اعمال صالحه نعمتهائى است كه بندگان به خداوند مى دهند و خداوند نيز سپاسگزار آنان مى گردد . لطفا مراجعه شود به مباحث قبلى در تفسير همين خطبه .
٣٥ ، ٤١ - عباد اللَّه ، زنوا أنفسكم من قبل أن توزنوا ، و حاسبوها من قبل أن

[١] . النّساء آيهء ١٤٧
[٢] . فاطر آيهء ٣٠ و ٢٤ و الشّورى آيهء ٢٣
[٣] . مجمع البيان تفسير آيهء ١٥٨ در سورهء بقره