ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٢٦ - سه

و تموّجات ما فوق مادّى روح مى رسيم مانند اشتياق بكمال و علم حضورى و تخلَّق به اخلاق عالى انسانى و بينهايت گرائى و جذب به زيباييهاى معقول و غير ذلك . نسبت اين مرحله به روح ، نسبت زجاجه ( شيشهء صيقلى و درخشان ) به مصباح ( چراغ ) است كه عبارتست از نور الهى . مقصود از نور الهى تمام موجوديّت خداوندى نيست ، بلكه چنانكه گفتيم عبارت از صفت هدايت و روشنگرى خداونديست . روايتى كه طلحة بن زيد از امام جعفر بن محمّد الصّادق و او از پدر بزرگوارش نقل فرموده است ، اشاره بهمين تطبيق دارد ( رجوع شود به تفسير الميزان ج ١٥ ص ١٥١ نقل از تفسير قمّى ) تطبيق اين وسائط بر همهء عالم هستى نيز باين ترتيب است كه مشاهدهء موجودات عالم هستى با خاصّيّت وابستگى به موجود عالى قائم بالذّات مانند مشاهدهء نور بواسطهء مشكاة است كه همهء انسانها در حال اعتدال مغزى و روانى مى توانند با نور مصباح بوسيلهء آن ، ارتباط بر قرار كنند . و آيات و قوانينى كه خداوند سبحان در آن موجودات بوجود آورده است ، مانند شيشهء صيقلى و درخشان ، نور خداوندى را نشان مى دهد همچنان كه سيّد الموحّدين امير المؤمنين عليه السّلام فرموده است : ما رأيت شيئا إلَّا و رأيت اللَّه معه .
هيچ چيزى را نديدم مگر اين كه خداوند را با او ديدم ) سه - از مجموع جملات آيهء مباركهء نور و آيات ديگر كه مى فرمايد : ( الله وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ) [١] ( خداوند سرور كسانى است كه ايمان آورده‌اند ، خداوند آنان را از ظلمات خارج نموده و وارد عالم نور مى نمايد )

[١] . البقرة آيهء ٢٥٧ .