ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٣٠ - شش

موجودات ، به آن موجود اعلى بيندازيم ، بدون كمترين توقّف و ترديد استناد روشنائى موجودات را به آن موجود اعلى مشاهده خواهيم نمود .
هفت -
هفت - در اين آيه مى فرمايد : ( يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَلا غَرْبِيَّةٍ ) ( آن نور كه در چراغ است از يك شجرهء ( درخت ) مبارك زيتون روشن مى شود كه نه شرقى است و نه غربى ) مقصود اينست كه آن نور كه در چراغ مى تابد از منبع مباركى است كه درخت زيتون است ، البتّه تمثيل بودن اين جمله هيچ جاى گفتگو نيست ، زيرا نور الهى مستند به ذات اقدس ربوبى است و بادوام و روشنائيش آن منبع مستهلك نمى گردد زيرا از امور مادّى نيست ، لذا بايد گفت : چنانكه در آخر همين آيه آمده است : ( وَيَضْرِبُ الله الأَمْثالَ لِلنَّاسِ ) ( و خداوند مثلها را براى مردم مى زند ) خداوند سبحان براى نزديك كردن حقيقت به مغزهاى مردم ، مثال مزبور را آورده است . با اين حال ، خداوند حكيم مطلق با دو كلمهء ( الله نُورُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ مَثَلُ نُورِه كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ ) از ورود خطا به مغزهاى مردم جلوگيرى نموده ، اين هشدار را مى دهد كه منبع مزبور نه شرقى است و نه غربى است كه با دگرگون شدن موقعيّت آن درخت در روياروئى با خورشيد ، تغييرى در آن حاصل شود و موجب دگرگونى در نور حاصل از آن پديدار گردد . همچنين روشنائى منبع مستند به ذات خويش است و منبع نور از ذات خود مى تابد اگر چه آتشى با آن تماسّ نگرفته باشد .
هشت -
هشت - ( الله نُورُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ مَثَلُ نُورِه كَمِشْكاةٍ )