ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٥٦ - نيايشى در همين خطبه

امور و تدبيرهاى مخلوقات هيچگونه ملالت و ضعف و سستى بر او عارض نگشته است بلكه علم او بر همهء آنها نافذ و محيط بوده و عدد همهء آنها را شمارش نموده و عدل و دادش بر همهء آنها گسترده و فضل و احسان او همهء آنها را احاطه كرده است در حالى كه همهء آن مخلوقات از وصول به حقيقت آنچه كه او شايستهء آنست قاصرند نيايشى در همين خطبه :
بار خدايا ، توئى شايستهء توصيف زيبا و كمّيّت فراوان از صفات جلال و جمال [ داراى نعمتهاى فراوان ] اگر آرزو شوى بهترين وجود [ كمال بخشى ] براى آرزو شدن و اگر اميد بر تو بسته شود بهترين وجودى براى اميد بستن خداوندا ، [ از نعمتهاى ربوبيّت ] به آنچه بر من گستردى و عنايت فرمودى ، نمى توانم جز ترا بستايم و احدى جز ترا سپاس گويم من سپاس و ستايشم را به منابع نوميدى و مواضع تهمت و ترديد توجيه نمى كنم بار پروردگارا ، زبانم را از مدّاحى آدميان و ثنا خوانى مخلوقات مورد تربيت و مملوك تو برگرداندى بار الها ، براى هر كسى كه شخصى را ثنا و سپاس گويد ، مزدى از پاداش است يا نيكوكارى از عطا و من از تو اميد راهنماى ذخائر رحمت و خزانه‌هاى بخشش دارم .
اى خداى من ، اين موقعيّت نيايش [ كه بمن عنايت فرمودى ] مقام كسى است كه توحيد ذات و صفات را كه از آن تست ، در اختصاص تو ميداند و براى اين ستايشها و مدحها جز تو كسى را سزاوار نمى بيند و من احتياج بتو دارم كه بينوائى مولود آن نياز را جز فضل و احسان تو جبران نكند و فقر و نياز آن احتياج را جز احسان وجود تو بر طرف نسازد [ خداوندا ، كريما ، ] در اين مقام [ كه نيايش با خودت را نصيب ما فرموده اى ] رضايت را بر ما عطا فرما و ما را از دست دراز كردن بسوى جز خود بىنياز فرما « قطعا توئى توانا بر همه چيز »