ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٥٣ - ترجمهء خطبهء نود و يكم

آويزان بود بزمين نزديك شد باد جنوبى جارى و ريزش پىدر پى آن ابر را بحركت در آورد و ريزش بارانش را شديد ساخت هنگامى كه ابر سينهء خود را با قطعات آن بر زمين پيوست [ مانند نشستن شتر با سينهء خود بر زمين ] و بار سنگينى را كه با خود حمل كرده بود بر زمين نهاد بوسيلهء بارش آن ابر ، گياه از خشكىهاى زمين و علفهاى تازه از مواضع بىگياه كوهها بر آورد در اين حال زمين با آرايش باغهايش شكوفا گشت و از پوشاك ظريفى از شكوفه‌هاى معطَّر و زيبا كه بر تن كرده بود و از نظم پيوستهء شكوفه‌ها و بوته‌هاى با طراوت كه آنرا مى آراست ، بخود باليدن گرفت .
خداوند سبحان با اين [ جريان عظيم ] توشهء [ مادّى و معنوى ] براى مردم و روزى براى جانوران عنايت فرمود در پهنه‌هاى زمين راههائى باز كرد و نشان روشنگر براى رهروان در جادّه‌هاى طرق زمين نصب فرمود .
پس از آنكه خداوند عزّ و جلّ زمين را براى زندگى آماده ساخت و امر الهى خود را انفاذ فرمود حضرت آدم را ( ع ) از ميان خلقش برگزيد و او را اوّلين نوع از خلقت انسانى قرار داد او را در بهشتش ساكن نمود و روزى او را در آن جايگاه فراوان فرمود و تهديد در بارهء آنچه را كه [ خوردن آن را ] براى آدم ( ع ) ممنوع ساخته بود ، مقدّم داشت و به او اعلام فرمود كه : اقدام به آنچه نهى شده است ، قرار گرفتن در معرض معصيّت خداوندى و به خطر انداختن مقام و منزلت خويش است پس حضرت آدم ( ع ) اقدام به ارتكاب ممنوع كرد و اين اقدام با علم سابق خداوندى تطابق نمود خداوند سبحان حضرت آدم ( ع ) را پس از توبه بر زمين فرود آورد تا با نسل خود زمين را آباد و بوسيلهء او حجّت را براى بندگانش اقامه كند خداوند متعال بندگان خود را پس از گرفتن آدم ( ع ) از اين دنيا از دلائلى كه حجّت ربوبى را براى آنان تأكيد و تثبيت كند و ميان آن بندگان و معرفت خداوندى را بهم بپيوندد ، خالى نگذاشت بلكه بوسيلهء حجّتهائى از زبانهاى پيامبران