ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٥١ - ترجمهء خطبهء نود و يكم

يكديگر متفرّق ننموده و سنگينى و خيانت حسد بر آنان پيروز نگشته است عوامل دگرگون كنندهء شكّ و پندار آنانرا تقسيم به گروهها نكرده و پستى همّتها آنانرا از يكديگر جدا نساخته است . آن فرشتگان اسيران ( وابستگان ) ايمانند نه لغزشى آنانرا از طناب ايمان بريده است و نه انحراف و مسامحه و سستى .
در طبقات آسمان [ حتّى باندازهء ] محلّ پوستى نيست مگر اين كه فرشته اى بر آن در حال سجده است يا فرشته اى در حال سير و حركت سريع [ در انجام دستور الهى ] . آن فرشتگان با امتداد طولانى اطاعت پروردگارشان بر علم خود مى افزايند و به عزّت عظمت خداوندى در دل آنان افزوده مى شود .
و از جملهء اين خطبه است در توصيف زمين و فرو رفتن [ اكثر نقاط آن ] در آب .
[ بيشتر آن ] زمين را در امواج متردّد شديد و با صولت و درياهاى پر آب و متراكم فرو برد سطوح بالاى امواج آن درياها به يكديگر بر مى خوردند و ارتفاعات آن امواج در حال تدافع در اهتزاز بودند درياها بسبب شدّت آن امواج متلاطم مانند شتران نر در موقع هيجان با صداى مخصوص آن حالت ، كف بر مى آوردند آن گاه سركشى آب متلاطم بجهت حمل سنگينى زمين فرو نشست و تسليم شد و هنگامى كه زمين سينهء خود را در آب بگسترانيد و هيجان تدافعى امواج آن فرو نشست و ساكن گشت در اين هنگام زمين با شانه‌هاى خود در آن آب مانند حيوانى كه در خاك بغلطد ، در غلطيد و حالت تسليم و افتادگى پيدا كرد و آب پس از فريادهاى امواجش ساكن و مقهور و بوسيلهء دهنهء ذلَّت كه [ بر دور دهانش زده شد ] مطيع و اسير گشت و زمين غلطيده در ميان موج عميق و متراكم آب ساكن شد آن گاه آب را از نخوت كبر و اعتلاء و فخر و بلندى تجاوزش