توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٤ - تخصيص دادن مسند
قوله: و قيل الخ: و حاصل كلام اين قائل آنست كه:
آنچه مصنف در عبارت سابق و اينجا مرتكب شده مبنى است بر رعايت مناسبت كه هركدام از دو لفظ تقييد و تخصيص با معمولات فعل و اضافه و وصف دارند.
قوله: لان التخصيص عبارة عن نقص الشيوع: مقصود از [شيوع] همان عموم مىباشد.
قوله: و لا شيوع للفعل: يعنى و حال آنكه براى فعل عموم و شيوعى نمىباشد.
قوله: لانّه انّما يدلّ الخ: ضمير در [انّه] بفعل راجعست.
قوله: على مجرد المفهوم: مقصود اينست كه فعل صرفا بر ماهيت مجرّده و حقيقت مطلقه حدث كه همان معناى مصدر است دلالت مىكند و پرواضح است كه در معناى مطلق تخصيص راه نداشته و تحديد آن به تخصيص نبوده بلكه بواسطه تقييد بايد صورت بگيرد.
توضيح المباني في شرح مختصر المعاني ؛ ج٢ ؛ ص١٤٤
قوله: و الحال تقييده: ضمير مفعولى در [تقيّده] بمفهوم مجرّد راجع است.
قوله: فيخصصه: ضمير فاعلى به وصف و ضمير مفعولى به اسم راجع است.
قوله: و فيه نظر: وجه نظر را اينطور بيان نمودهاند كه مقصود از شيوع يا شيوع و عموم بدلى است و يا عموم استغراقى.
اگر منظور شيوع بدلى باشد اين معنا در فعل نيز همچون اسم وجود دارد چه آنكه [ضرب] داراى اين قسم از شيوع بوده و على البدل شامل ضرب شديد و خفيف مىگردد.