مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٢٧ - ج
س ٤٧
- چنانچه زوجين هنگام متاركه توافق نمايند: «زوجه كليه حق و حقوق خود، چه مهريه و چه نفقه ايام عده را در قبال طلاق و حضانت آينده تنها فرزند مشتركشان (دختر دوساله) تا سن و رشد شرعى به زوج بذل كند، و زوج وى را مطلقه سازد، و بچه بدون دريافت نفقه در حضانت زوجه باشد چه زوجه شوهر بكند يا خير و در آينده نيز زوج از حق حضانت خود استفاده ننمايد و چنانچه زوج در آينده از حق حضانت خود استفاده نمايد، كليه حق و حقوق بذل شده به قوت خود باقى باشد.»
اولا- آيا وقوع طلاق مورد بحث از نوع خلع است يا رجعى؟
ثانيا- آيا زوج طالق مىتواند در صورت شوهر نمودن زوجه مطلقه، يا به سن هفت سالگى رسيدن فرزند مشترك، از حق حضانت خويش استفاده نمايد؟
ثالثا- كلا رعايت مفاد قرار داد فوق الذكر چه حكمى دارد؟ مستدعى است عريضه تقديمى را مزين به حكم شرعى فرماييد.
ج
٤٧- در صورتى كه زوجه كراهت از ادامه زندگى با زوج داشته باشد و مهر خود را به شوهر خود بذل نمايد و شوهر در مقابل طلاق دهد طلاق خلعى است كه تا زوجه رجوع به بذل نكند زوج حق رجوع ندارد.
و حق حضانت دختر تا سن هفت سالگى با مادر است و اگر در بين اين مدت شوهر كرد حق حضانتش ساقط شده و حضانت او با پدر مىشود و پدر مىتواند از حق خود استفاده نموده و دختر خود را تحت حضانت بگيرد.
و زوجه مىتواند حقوق خود را از مهريه و غيره به شوهر بذل نمايد و زوجه در عده طلاق بائن حق نفقه ندارد ولى نفقه بچه در مدت حضانت با پدر است و قابل بذل نيست و به قوت خود باقى است و زوجه چنانچه بخواهد مىتواند مخارج مدت حضانت را از شوهر مطالبه نمايد.