مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١١٠ - س ٢١٦
نظر موصى باشد بدهد و چنانچه بعضى از ورثه صغير باشد نسبت به سهم او صبر كند تا كبير شود و چنانچه بعد از كبير شدن اذن داد به نحو مذكور عمل كند.
ادعاى بر ميت
س ٢١٥
- اگر شخصى حدود ٢٣ سال قبل از دنيا رفته باشد و حال كسى مدعى شود كه مالى نزد ايشان امانت داشته و در اين خصوص مدركى نيز وجود ندارد و شخص متوفى نيز در اين خصوص وصيتى ننموده و از آن مال كه طرف مدعى است نيز چيزى به ارث به وارث متوفى نرسيده باشد حاليه تكليف وراث چيست؟ مدعى امانت چطور مىتواند حق خود را ثابت و يا وراث شخص متوفى چگونه مىتوانند در مقابل اين ادعا از خود دفاع نمايند؟ آيا وراث مديون مىشوند يا خير؟ اگر مديون بشوند به چه قيمتى بايد مال از بين رفته را با صاحب مال حساب نمايند؟ به قيمت امروز يا به قيمت روز سپردن امانت.
ج
٢١٥- در فرض سؤال چنانچه ورثه ادعاى او را قبول دارند بايد از اصل تركه بپردازند و اگر قبول ندارند ادعاى بر ميت است و احتياج به اقامه بينه با قسم دارد و با فرض اثبات، اگر در حفظ آن تقصير شده باشد، مقصر ضامن است كه چنانچه امانت مثلى باشد بايد مثل آن و اگر قيمتى باشد قيمت روز تلف را بدهد و اگر مقصر نباشد، ضامن نيست و در نزاع موضوعى مرافعه شرعيه لازم است.
س ٢١٦
- متوفى داراى اموال و اجاق كور بوده، عيالى با عقد عادى داشته، وارث طبقه دوم (خواهر زاده و برادر زاده) دارد. حال عيال متوفى ادعا كرده كه شوهرم قبل از فوت تمام اموال را به من بخشيده بفرمائيد اموال متوفى به چه نحوى تقسيم مىشود.