مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١١٥ - ج
الوصايه فضولى و صرف آن در غير موارد وصيت موجب ضمان است كه بايد از مال خود معادل آن را به وصى به پردازد تا صرف وصيت نمايد.
س ٢٢٥
- اگر ورثه از دادن ثلث مال طبق وصيتنامه رسمى خوددارى كنند و باعث اذيت اين جانب كه وصى هستم و احتمال صدمه جانى و مالى و عرضى را فراهم كنند آيا مىتوانم به وصيتنامه عمل نكنم؟
ج
٢٢٥- اگر ضرر معتد به نباشد وصى بايد عمل كند.
س ٢٢٦
- هرگاه شخصى وصيت بنمايد كه بعد از وى منافع ملك معينى را در طول بيست سال به مصرف خير برسانند بدان نحو كه سهم معينى از اين منافع براى برگزارى مجالس خامس آل عبا و بقيه به مصرف ضعفا و مستمندان برسد سپس بعد از موصى، شخص وصى كه خود نيز ناظر هم مىباشد دو سه سالى بدين نحو عمل نموده و بعد از اين ملك در معرض فروش در مىآيد. آيا فروش ملك و مصرف وجه آن به مقدار درآمد گذشته در امور خير صحيح است؟
ج
٢٢٦- با فرض ثبوت وصيت فروش ملك مزبور قبل از انقضاء مدت بيست سال باطل است و وصى بايد طبق وصيت عمل نمايد.
س ٢٢٧
- اگر ولى قهرى صغار براى اداره امور و سرپرستى صغار، شخصى را به عنوان وصى تعيين نمايد، در اين صورت آيا وصى منصوب از طرف ولى قهرى بر صغار ولايت دارد يا خير؟
ج
٢٢٧- در مورد سؤال، وصى و سرپرست، ولايت بر صغير پيدا نمىكند ولى تصرفات او در حدى كه ولى صغار اجازه داده، صحيح و نافذ است. بلى اگر كسى را به عنوان قيم صغار تعيين كند، پس از فوت ولى قهرى، قيم ولايت پيدا مىكند.