پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٦ - مدح و تمجيد پروردگار

شانزده مرتبه در ثانيه مى‌باشد براى انسان قابل درك نيست، همانطور كه آنچه بيش از بيست هزار مرتبه در ثانيه باشد شنيده نمى‌شود.

البتّه اين اعداد در همه جانداران يكسان نيست. حيواناتى پيدا مى‌شوند كه حسّ شنوايى آنها از ما بيشتر است و صداهايى را مى‌شنوند كه طول موج آنها كمتر است ولى آنها نيز قادر به شنيدن همه صداها نيستند و هر گاه طول موج آن از تعداد معيّنى پايينتر باشد براى آنها قابل درك نيست، اين از يكسو.

از سوى ديگر، هر گاه طول امواج بسيار شديد باشد، ممكن است پرده گوش آدمى را پاره كند و براى هميشه از نعمت شنوايى محروم گردد، به همين دليل به هنگام آتش كردن بعضى از سلاح‌هاى پر صداى جديد، نظاميان از آن دور مى‌شوند و جلوى گوش‌هاى خود را محكم مى‌گيرند، مبادا به پرده گوش آنها آسيب برسد.

از سوى سوم، صدا هر قدر قوىّ باشد اگر انسان زياد از آن دور شود توان شنيدن آن را ندارد و به اين ترتيب حسّ شنوايى انسان و ساير جانداران از جهات متعدّدى ناتوان است. در گرداگرد ما آن قدر امواج صوتى وجود دارد كه ما از لحظه تولّد تا مرگ، از شنيدن آنها ناتوان و محروميم.

ولى سميع و شنوا بودن خداوند از طريق ابزار و آلات مادّى و جسمانى نيست، سميع بودن خداوند گوشه‌اى از عليم بودن او است، يعنى از تمام صداها آگاهى دارد و از همه، به طور يكسان با خبر است، صدايى او را آزار نمى‌دهد و چيزى از او دور و مخفى و پنهان نيست.

قرآن مجيد مى‌فرمايد: «قالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»، (پيامبر) گفت: پروردگارم همه سخنان را- چه در آسمان باشد و چه در زمين- مى‌داند، او شنوا و دانا است.» [١]

[١] سوره انبياء، آيه ٤.