پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨ - مدح و تمجيد پروردگار

اشعه مادون قرمز كمك مى‌گيرد اشياى بيشترى را در تاريكى به انسان نشان دهد ولى بالأخره در ماوراى آن، اشياى زيادى است كه در تاريكى ديده نمى‌شود.

اينها همه محدوديّت ديد انسان را از جهات مختلف، نشان مى‌دهد ولى آن كس كه همه چيز را در همه جا و در هر شرايط و در نهان و آشكار مى‌بيند- يا به تعبير ديگر: علم او به آن احاطه دارد- ذات پاك خدا است! قرآن مجيد مى‌گويد: «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ»، چيزى همانند او نيست و او شنونده بينا است (يا به تعبير دقيق‌تر او شنونده و بينا است)». [١] در حقيقت بينا و شنوا به معناى واقعى و مطلق، ذات پاك او است.

در نهمين و دهمين توصيف مى‌فرمايد: «هر آشكارى غير او پنهان است و هر پنهانى غير او آشكار نيست» (و كلّ ظاهر غيره باطن، و كلّ باطن غيره غير ظاهر) اين توصيف‌ها در ذات خداوند و درباره ديگران، در حقيقت از همان ويژگى نامحدود بودن و محدود بودن سرچشمه مى‌گيرد، از آنجا كه ذات پاكش نامتناهى است، آثار او سرتاسر هستى را فرا گرفته و ظهور مطلق و بى‌قيد و شرط، در همه جا و هر زمان از آن اوست. در حالى كه موجودات ديگر هر چند داراى ظهورى باشند ظهورشان محدود است و به همين دليل مى‌توان گفت: «پنهان و ناپيدا هستند». در جهان ستارگان و كهكشان‌ها، ستارگانى يافت مى‌شوند كه از خورشيد جهان تاب منظومه ما، بسيار بزرگتر و پر نورترند، ولى ما هيچ اثرى از آنها نمى‌بينيم! همانگونه كه اگر از محدوده منظومه شمسى گام بيرون نهيم، خورشيد ما كمرنگ و سپس بى‌رنگ مى‌شود.

اضافه بر اين، اگر چيزى ظهورى دارد- هر چند ظهور نسبى و محدود- آنهم به بركت وجود پروردگار است و گر نه ممكنات در ذات خود، به طور كلّى تاريك و ناپيدايند و نور وجود الهى است كه بر آنها مى‌تابد و خود را نشان مى‌دهد. و از يك‌

[١] سوره شورى، آيه ١١.