٢٨٠٧.تاريخ الطبرى ـ به نقل از عُقبة بن ابى العَيزار ، پس از رسيدن خ: چشمان حسين عليه السلام پر از اشك شد و نتوانست جلو اشكش را بگيرد و سپس فرمود: « «برخى از آنان، به عهدشان وفا كردند و برخى ديگر در انتظارند و [در عهدشان] هيچ تغييرى ندادند» . خداوندا ! بهشت را براى ما و آنان پذيرا قرار بده و ما را با آنان در قرارگاه رحمت خودت و جايگاه ذخيره شده ات گرد آور» .

٢٨٠٨.الفتوح: خبر كشته شدن قيس بن مُسْهِر صيداوى به حسين عليه السلام رسيد . ايشان اشك ريخت و فرمود: «خداوندا ! براى ما و پيروانت، خانه اى بزرگ در پيشگاهت قرار بده و ميان ما و آنان در قرارگاه رحمت خودت جمع كن، كه تو بر هر چيزى توانمندى...» . حسين عليه السلام بيرون آمد ، در حالى كه فرزندان و برادران و خانواده اش ـ كه رحمت خدا بر آنان باد ـ در برابرش بودند . لختى به آنان نگاه كرد و گريست و فرمود : «خداوندا ! ما نسل پيامبرت محمّديم صلى الله عليه و آله كه از خانه مان آواره و از حرم جدّمان ، رانده شديم و بنى اميّه به ما ستم كردند . پس حقّ ما را بگير و ما را بر گروه كافران ، پيروز گردان» .

ر.ك : ج ٥ ص ١٦٥ (بخش هفتم / فصل هفتم / نامه امام عليه السلام به مردم كوفه از منزلگاه حاجر در بطن الرُّمه و شهادت فرستاده امام عليه السلام) .

٤ / ١٠ ـ ٣

گريه امام عليه السلام بر پسرش على اكبر عليه السلام

٢٨٠٩.مقاتل الطالبيّين ـ به نقل از سعيد بن ثابت ـ: وقتى على بن حسين (على اكبر) به مبارزه با دشمن آمد، امام حسين ـ كه درودها و سلام خدا بر او باد ـ چشمان خود را روى هم گذاشت و گريست.