كه از سرشناسان آنها ، فَرَزدَق، كُمَيت اسدى و دِعبِل خُزاعى اند . همچنين به شاعرانى چون ابوالأسود دُئِلى و امام شافعى نيز مى توان اشاره كرد . ويژگى هاى عمومى سروده هاى اين دوره ، عبارت اند از :

١ . اظهار پشيمانى شركت كنندگان در واقعه كربلا

در ميان نخستين سرايندگان ، كسانى را مى بينيم كه از يارى نكردن امام حسين عليه السلام ، اظهار پشيمانى كرده اند. از جمله آنها، عبيد اللّه بن حُرّ جُعْفى است كه چنين سروده است: ٠ سوگند ياد كرده ام كه ديده ام از اندوه، جدا نگردد و سختْ بگِريد و هرگز اشك هايش كم نشود. [١] ٠

٢ . نفرين فرستادن بر قاتلان امام حسين عليه السلام و دعوت به خونخواهى امام عليه السلام

نفرين فرستادن بر بنى اميّه و قاتلان نواده بزرگوار پيامبر صلى الله عليه و آله و دعوت به خونخواهى او، ديگر ويژگى اشعار اين دوره است، گر چه حكومت بنى اميّه ، شاعران را در تنگنا و گاه تعقيب قرار مى داد . دِعبِل خُزاعى ، سروده است كه: ٠ با كشتن امامشان، نفرين شدند و قطعا نفرين شدند. او را قطعه قطعه شده در پنج ذراع جا، رها كردند. [٢] ٠ منصور نَمِرى (م ١٩٠ق) ، با سرودن اشعارى نظير بيت زير ، تحت تعقيب حكومت بنى اميّه قرار گرفت : اين كشنده حسين! واى بر تو! بارى را با خود آوردى كه حمل كننده، بار زير آن، كمر خم مى كند. [٣] ٠

[١] تاريخ دمشق : ج ٣٧ ص ٤٢١ : {٠ فَأَقسَمتُ لا تَنفَكُّ عَينى حَزينَةً وعَينِىَ تَبكي لا يَخِفُّ سُجومُها[٢] أدب الطفّ : ج١ ص ٣٠٧: {٠ لُعِنوا وقَد لُعِنوا بِقَتلِ إمامِهِم تَرَكوهُ وهُوَ مُبَضَّعٌ مَخموسُ .[٣] أدب الطفّ: ج ١ ص ٢٠٧: {٠ وَيلَكَ يا قاتِلَ الحُسينِ لَقَد بُؤتَ بِحَملٍ يَنوءُ بِالحامِلِ!