نااميدى ، در بسيارى از اشعار اين دوره ، احساس مى شود، چنان كه تنها روزنه اميد ، ظهور مهدى موعود عليه السلام دانسته شده است. شيخ يوسف بحرانى ، در اين باره سروده است: ٠ امام زمان، چه وقت در ميان مردم، ظهور مى كند تا شريعت را پس از مردنش زنده كند؟ [١] ٠

٣ . توجّه به شهر كربلا و مقايسه آن با اماكن مقدّس ديگر

شيخ عبد اللّه شَبْراوى (م ١٠٩١ ـ ١١٧٢ق) ، چنين مى سرايد : ٠ بارگاه والاى تو، كعبه ما شد. پيرامونش مى چرخيم و آن را استلام مى كنيم. [٢] ٠

مرحله پنجم: قرن چهاردهم و پانزدهم هجرى

در اين دوره ، بيش از دويست شاعر [٣] به زبان عربى در باره امام حسين عليه السلام و حادثه عاشورا ،شعر سروده اند. در ميان شاعران اين دوره ، بزرگانى چون : سيّد جعفر حلّى، محمّد حسين كاشف الغطاء، نَزار قَبّانى، احمد شوقى، عبد الحسين اُزرى و مهدى جواهرى ، به چشم مى خورند .

[١] أدب الطفّ: ج ٦ ص ١٤ : {٠ فَمَتى إمامُ العَصرِ يَظهَرُ فِي الوَرى يُحيي الشَّريعَةَ بَعدَ طولِ مَماتِها؟[٢] أدب الطفّ: ج ٥ ص ٢٦٧ : {٠ مَشهَدُكَ السّامِي غَداً كَعبَةُ لَنا طَوافٌ حَولَهُ وَ استِلامُ .[٣] ر . ك : أدب الطفّ: ج ٨ ـ ١٠ .