در باره حكم روزه روز عاشورا ، گزارش هاى مختلفى وجود دارد : شمارى از احاديث اهل بيت عليهم السلام بر استحباب روزه اين روز ، دلالت دارند [١] و شمارى ديگر ، از آن، نهى كرده اند ؛ [٢] زيرا بنى اميّه براى ابراز شادى و تبرّك ، اين روز را روزه گرفته اند و از آن جا كه روزه گرفتن در اين روز ، تشبّه به آنهاست ، آن را مذموم دانسته اند. گفتنى است كه در منابع اهل سنّت نيز احاديثى وجود دارند كه بر استحباب روزه اين روز ، دلالت دارند [٣] و فقهاى اهل سنّت، بر اساس آنها، به استحباب آن، فتوا داده اند ؛ امّا آراى فقهاى اماميّه در باره حكم روزه روز عاشورا ، با عنايت به احاديثى كه بِدانها اشاره شد ، بدين شرح است : ١ . استحباب، مطلقا (يعنى بدون هيچ قيد و شرطى) ؛ [٤] ٢ . استحباب ، در صورتى كه روزه دار به قصد ابراز حزن بر مصيبت اهل بيت عليهم السلام ، اين روز را روزه بگيرد ؛ [٥]

[١] تهذيب الأحكام: ج ٤ ص ٢٩٩ ح ٩٠٥ - ٩٠٧، الاستبصار: ج ٢ ص ١٣٤ ح ٤٣٧ و ٤٣٩ .[٢] تهذيب الأحكام: ج ٤ ص ٣٠٠ ح ٩٠٩ - ٩١٢، الاستبصار: ج ٢ ص ١٣٤ ح ٤٤٠ - ٤٤٣ . نيز ، ر . ك : الكافى: ج ٤ ص ١٤٦ ح ٣ - ٦ ، كتاب من لايحضره الفقيه : ج ٢ ص ٨٥ ح ١٨٠٠ ، وسائل الشيعة : ج ٧ ص ٣٣٩ ح ١٣٨٥٠ .[٣] ر . ك : السنن الكبرى للبيهقى : ج٤ ص ٤٧٣ ، كنز العمّال : ج ٨ ص ٥٧٠ .[٤] مشارق الشموس: ج ٢ ص ٤٥٩ ، مستند العروة الوثقى (كتاب الصوم) : ج ٢ص ٣٠٥ .[٥] المقنعة :ص ٣٦٧، السرائر : ج ١ ص ٤١٩ ، شرائع الإسلام: ج ١ ص ٢٤٠ ، المعتبر : ج ٢ ص ٧٠٩، المبسوط : ف ج ١ ص ٢٨٢، تذكرة الفقهاء : ج ٦ ص ١٩٢ .