همچنين بخش دومِ سيره امامان عليهم السلام را ـ كه به بزرگداشت روز عاشورا و اقامه عزا و چگونگى تعزيت در آن روز ، اختصاص دارد ـ ، بدين سان مى توان بر شمرد: ـ بايد به ماه محرّم، اهمّيت داد . ـ با آغاز ماه محرّم ، بايد به استقبال روز عاشورا رفت و حزن و اندوه را گسترانْد . ـ در روز عاشورا ، بايد سوگوارى و حزن و اندوه را به اوج رساند . ـ روز عاشورا به لحاظ اين كه يادآور بزرگ ترين مصيبت آل اللّه است ، بايد اهمّيت ويژه يابد . ـ در صورت امكان ، بايد بر مزار امام حسين عليه السلام حاضر شد و گريست . ـ روز عاشورا بايد با سلام دادن بر امام حسين عليه السلام و نفرين بر قاتلان ايشان ، آغاز شود و با نماز، گريه، اقامه ماتم در منازل ، اظهار جَزَع و گريه و زارى به صورت جمعى و در صورت امكان با حضور در مزار ايشان ادامه يابد . [١] ـ تعطيلى روز عاشورا ، ضرورى است . [٢] ـ تشكيل مجالس در منازل و گريه بر اهل بيت عليهم السلام ، بااهميّت است . ـ يادكرد حوادث روز عاشورا و مصائب امام عليه السلام ، هر چند به صورت فردى ، لازم است . ـ بايد عاشورا را در ذهن ، تجسّم كرد . ـ سزاوار است همانند صاحبان عزا ، لباس سوگ به تن كرد . ـ بايد از خوردن و آشاميدن و لذايذ ديگر تا هنگام غروب ، خوددارى ورزيد .

[١] ر. ك :ص ١٣ (فصل سوم / سوگوارى در خانه).[٢] چنان كه گذشت ، اين مطلب در سخنان امام باقر٧ و امام رضا٧ آمده است (ر. ك : ص ١١ «فصل سوم/ تعطيل كردن كارهاى روزانه») .