در اين دوره ، شاعرانى از اهل سنّت ، همكيشان خود را در مصيبت عاشورا ، شريك مى دانند. قاضى سيّد هبة اللّه بن جعفر سناء المُلك ، معروف به ابن سناء المُلك (٥٥٠ ـ ٦٠٨ق) ، چنين سروده است : ٠ در روز عاشورا آن را به نظم كشيدم از سر اندوه و غم؛ ٠ ٠ روزى كه سرخوردگى [و اندوهِ] كشندگانِ او همانند سرخوردگى و اندوه من است؛ ٠ ٠ روزى كه در آن و به خاطر او هر شيعه و سنّى، غمگين است. [١] ٠ و ابن ابى الحديد معتزلى (٥٨٦ ـ ٦٥٥ق) ، سروده است : ٠ براى كشته شدن خاندان محمّد در كربلا، گريستم تا جايى كه يكايك اعضايم اشك ريخت. ٠ ٠ به خدا سوگند، حسين و بدن او را كه در زير نيزه ها برهنه افتاده بود، از ياد نمى برم. [٢] ٠

٣. اميد به ثواب و پاداش اُخروى در سرودن شعر عاشورايى

انگيزه ثواب بردن و كسب پاداش اُخروى براى سرودن شعر عاشورايى ، در

[١] أدب الطفّ : ج ٤ ص ١٧ : {٠ وَنَظَمتُها فى يَومِ عا شوراءَ مِن هَمّى وَ حُزنى ٠} {٠ يَومٌ يُناسِبُ غُبنَ مَن قَتَلوهُ ظُلما مِثلَ غُبنى ٠} {٠ يَومٌ يُساءُ بِهِ وَ في هِ كُلُّ شِيعِىٍّ وَ سُنّى .[٢] الروضة المختارة (شرح القصائد العلويّات السبع) : ص ١٤٥ ، الدرّ النضيد : ص ٢٠٨ ، أدب الطفّ :ج ٤ ص ٥٥ : {٠ وَ لَقَد بَكَيتُ لِقَتلِ آلِ مُحَمَّدٍ بِالطَفِّ حَتّى كُلُّ عُضوٍ مَدمَعُ ٠} {٠ تَاللّه ِ لا أنسَى الحُسَينَ وَ شِلوُهُ تَحتَ السَّنابِكِ بِالعَراءِ مُوَزَّعُ!