٠ حريم عصمت ، آن گه ناقه عريان سوارى ها؟! نگون باد از هَيونِ [١] چرخ ، اين زرّين عِمارى ها! ٠ ٠ يكى چونان كه نيلوفر ، در آب از اشكِ ناكامى يكى چون لاله در آذر ، ز داغِ سوگوارى ها ٠ ٠ نه تن از تابْ آسوده ، نه جان از رنجْ مُستَخلَص نه دل از آهْ مستغنى ، نه چشم از اشكبارى ها ٠ ٠ نه از اقبالْ پيروزى ، نه از ايّامْ به روزى نه از اخترْ مددكارى ، نه از افلاكْ يارى ها ٠ ٠ يكى چون چشم خود در خون ، ز زخم ناشكيبايى يكى چون موى خود پيچان ، ز تابِ بيقرارى ها ٠ ٠ عَنا : مَحرم ، بلا : بُرقَع ، سرا : بى در ، جفا : دربان غذا : خون ، فرش : خاكستر ، زهى حُرمت گذارى ها؟! ٠ ٠ يكى بيمار و در تب ، خِشت و خاكش بالش و بستر يكى لَختِ جگر بر كف ، پىِ بيماردارى ها ٠ ٠ نه از تيمارِ رنج آن را تمنّاى تن آسايى نه از آسيب بند اين را اميدِ رستگارى ها. [٢] ٠

[١] هَيون : اسب سركش ، مَركب نارَهوار.[٢] تجلّى عشق در حماسه عاشورا : ص ٢٨٨ .